Terug naar sitemap Link naar fotoalbum op MSN Skydrive Toegekomen in Jodhpur ga ik me eerst aan te melden bij het Foreinger Register Office. Sinds ik India verlaten heb voor Nepal, en binnen twee maanden teruggekeerd ben, moest ik naast de administratieve rompslomp in Kathmandu ook nog een inschrijving bekomen eenmaal terug in het land.
Dit dient binnen de twee weken te gebeuren, en Jodhpur leek me de uitgelezen plek. Na wat rondvraag bleek dat het betreffende kantoor vlak bij het busstation is.
En zo verdiepte ik me weer gedurende 1.5 uur in de charmante Indische administratieve rompslomp.
Al bij al vind ik dat het vrij goed werkt, de mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam - al die recente wetswijzigingen zijn ook voor hen nieuw en ze begrijpen goed dat het er niet makkelijker op geworden is voor de reizigers...
De volgende dag zou het zaakje in orde zijn...
Na de lunch en het zoeken van een guesthouse ben ik in de oude stad van Jodhpur de straat ingetrokken. Jodhpur - The blue city - heeft talloze charmante steegjes, en die bieden altijd wel iets moois.
Onderwege passeerde ik een soort parade, en prompt werd ik uitgenodigd om deel te nemen. Uitgelaten volk met grote tulbanden, de mooiste sari's, fanfare, trommels, straatdans op weg naar een tempel om twee jongere familieleden op te pikken. Bleek dat ik in een overgangsceremonie van een brahmanen familie terechtgekomen was.
Twee jonge leden van de familie zouden hun "draad" ontvangen vandaag. In lang vervlogen tijden betekende dit ritueel dat de jongens vanaf nu spiritueel en werelds opgeleid zouden worden door guru's. De ceremonie is voor 7 tot 10 jarige jongens van de priester kaste en kan je best vergelijken met de eerste communie in onze cultuur, maar dan exclusief binnen deze kaste...
Al snel werd ik aangespoord om mee te dansen op het ritmische geroffel. Iets waar ik me volledig aan over gegeven heb en al vlug werd ik door de familie op handen gedragen, en zelfs toeschouwers in de drukke straten knikten me goedkeurend toe- en enkele man zelfs met tranen in zen ogen...
De familie telt een handvol twintigers, en een er van, Devashish , werd al snel men spreekbuis. Hij stelde me voor aan de eindeloze reeks nonkels en tante, en aan de kleinsten die het Engels niet machtig zijn...
Vishal, daarentegen, is zo wat de witte raaf van de familie - hij verzet zich openlijk tegen het kasten systeem en zen gebruiken, hij is werkloos en is Frans beginnen studeren en wil erg graag richting onze Westerburen en Europa. Hij vond het dan ook erg leuk om Frans met me te praten, hetgeen in India geen evidentie is...
Aangekomen in de tempel stonden de twee feestvarkens op te wachten, en werden talloze familieportretten gemaakt.
Nadien gingen we in dezelfde hectische processie terug, om het diner te nuttigen bij een andere tempel.
Onderwege waren er talloze stops om te dansen, waarbij de twee jongetjes zoet en geld kregen toegestopt om hun grote inwijding te vieren. Ik kwam ook nog een koppeltje tegen dat ik eens in de trein was tegengekomen, en ze werden prompt gevraagd om deel te nemen, wat ze ook deden.
En zo schuifelden tss het drukke verkeer, dansten en joelden we gedurende 1.5 uur over een afstand van enkele honderden meter, naar de plek van het diner.
Daar volgden nog enkele dansen - voor het eerst zag ik zelfs mannen en vrouwen met elkaar dansen, iets uiterst zelden in India. Vischal verklaarde dat het allemaal familie was, zoniet was dit uitgelaten gedrag zeker uit den boze... Dit alles werd, gevolgd door een buffet van chowmein (noodles), Rajastaanse zoetigheden, chapatie (een van de vele soorten Indisch brood) met een soort pikante dahl (linzensoep), dosa (Een zoutte pannenkoek) en pakoda (groenten in batter, gefrituurd) met curd (yoghurt)...
Toen het feest stilletjes aan ten einde begon te lopen, wat nooit erg laat is in India, zijn we ook vertrokken, na het uitwisselen van E - mails en eindeloze uitgelaten bedankingen .
India op zen best! Goedgeluimd drink ik een biertje op het dakterras van men guesthouse en verzucht in de gastvrijheid en schoonheid van dit land...
De volgende dag tijdens het ontbijt leer ik Cariene kennen, een Nederlandse journaliste die vier maanden in India heeft gewerkt en vervolgens twee maanden reist. Het is een vlotte en interessante meid, met een leuke dosis interesse in het land en we gaan samen op pad.
We besluiten via de oude stad naar het FRO kantoor te gaan, om men permissie op te halen. We wisselen gedachten over India en oa zen gastvrijheid, als we worden aangesproken door een oudere man.
Voor we er erg in hebben, zitten we op een rustig binnenkoertje bij Allen, een hoogbejaard (85) voormalig dokter, leerkracht en Guest House eigenaar.
Hij toont ons zen guesthouse uit vervlogen dagen, iets wat ie niet meer onderhouden kan vanwege zen leeftijd, maar blb met veel melancholie op terugkijkt.
Hij is erg op ons gesteld en nodigt ons uit om te komen dineren - hij deelt terloops mee dat ie geen geld vraagt, want hij heeft het niet nodig daar ie 14 panden verhuurt in de stad wat hem 20 k Rs opbrengt - Indiërs zijn hier zeer openlijk over, en het is niet de eerste keer dat ik zoiets wordt meegedeeld...
Vond het vreemd dat deze man het nodig vond zo expliciet te verwoorden dat ie geen geld zou vragen, maar vermoedelijk heeft ie als voormalig guesthouse eigenaar wel de vinger op de pols over hoe toeristen in de luren worden gelegd en het scepticisme als gevolg. We besluiten s avonds terug te keren en gaan verder op pad.
Terug bij het FRO is men permissie bijna klaar, nog even bij de hoogste piet van de politie binnen - de adjunct generaal districtscommissaris van blablablaba ; groot bureau, airco, een dik man met een norse blik die na wat kribbelen van handtekens men naam vraagt. Voor het overig dien ik te zwijgen en (mooi)te wezen.
Een knikje, en voila, het zaakje is rond - afgesloten met een mooi stukje statusvertoon in dit hiërarchie geile land... Zo ben ik nu de "trotse" eigenaar van een papier dat zegt dat ik weer "wettelijk" in India ben.
Cariene stond me buiten op te wachten, en we zijn terug Jodhpur ingetrokken om te lunchen. We passeren s namiddags een tulbandenwinkel, waarbij de winkelier ons grondig uitlegd welke de kleurenbetekenis van elke tulband is; roos is voor dorpsbewoners, er zijn patronen voor dokters en advocaten, voor Maharadjas, voor leerkrachten etc etc...
Het is snel acht uur en we en begeven we ons richting Allen voor het diner. We zijn iets te laat, en het mocht nu net zijn dat Allen de meest stipte Indiër op deze aardbol moet zijn, en dus dacht ie dat we niet meer gingen komen.
In een handomdraai toverde hij echter chapatie, een guava curry en een rijst-muntschotel te voorschijn en begonnen we aan ons diner.
Nadien praatten we uitgebreid over India - hij is erg gesteld op onze vragen en vindt het echt zonde dat zoveel toeristen enkel komen om plaatjes te schieten en niets willen leren over het land, en dat kan dus niet zijn, en dus moeten we zo veel mogelijk vragen stellen, alles kan, alles mag...
Zodus vraag ik hem over hoe hij de onafhankelijkheidstrijd van het land heeft beleefd, hij was toen immers 21 - 10 jaar voor de fleur van zen leven ;0)
Al snel gaan we terug naar deze vervlogen dagen, naar Ghandi en zen geweldloze strijd, naar Radio Berlijn in het Hindi en Hitler en de impact van WOII op de onafhankelijkheidsstrijd van India (en vele andere landen in Asië)...
Nadien komt het kastensysteem aan bod, op aanvraag van Cariene. Zelf is Allan een Bhraman en hij verteld ons hoe het systeem in een ver verleden is opgezet geweest, eigenlijk uit praktische overwegingen... Sagar heeft me in Visakapathnam reeds veel over dit onderwerp verteld, en opvallend genoeg is de uitleg bijna identiek.
We praten over het ontstaan van Pakistan en het conflict over Kashmir bij diens geboorte, over de strubbelingen en oorlogen met Pakistan - en de afscheiding en het ontstaan van Bangladesh- die als een rode draad door de recente Indische geschiedenis lopen...
Nadien praten we over gearrangeerde huwlijken. Indiërs geloven rotsvast dat gearrangeerde huwlijken tot minder scheidingen leiden dan liefdes huwelijken zoals in het Westen. Ook deze discussie is met Sagar en zen vrouw gevoerd geweest, en alweer vallen de parallen me op.
We leggen hem echter het vuur aan de schenen - ons dunkt heeft de verhoogde scheidingsgraad in Europa zeker ook te maken met de meer onafhankelijkere positie van de vrouw. Als kwieke tachtiger smijt Allen zich in de discussie, en we babbelen de avond weg...
Met een verheugd gevoel ronden we af en begeven ons de stad in richting guesthouse. Er is deze avond een festival - een van de tientallen per jaar - waarbij de vrouwen machtshebbers van de stad worden. Vrouwen verkleden zich in mannen, en lopen gewapend met bamboo of rietstokken en mogen de mannen tikken verkopen.
We begeven ons in de menigte, maar besluiten vanwege het vele handtastelijke gedrag naar Cariene - uiteraard van opgehitste Indische mannen die zich niet kunnen beheersen - om zo snel mogelijk huiswaarts te keren.
Onderwege kwijt ik men taak als chaperonne meer dan behoorlijk, maar vind het mannelijk gedrag echt zielig en storend. Na het mooiste van India de afgelopen dagen, wordt ik nu met een andere zijde geconfronteerd - het gedrag van Indische mannen naar Westerse vrouwen; staren, grijpen, roepen, in de weg lopen, betasten...
In het GH ontmoeten we een koppeltje waarvan het meisje een rietstok had gekocht, om af en toe rake klappen te moeten uitdelen.
Alweer was er bier op het terras. India, een land van contrasten...
De dag nadien besluit ik om tijdig richting Merangarch fort te trekken om de hitte te vermijden. Dit prachtige fort en zen audiotoer is een absolute topper. Gelegen op een plateau, omringd door de blauwe stad is dit fort een drie uur durende aaneenschakeling van prachtige, kleurrijke kamers, sierlijke haveli's, koele gangen en veel van Rajputs moois.
De Rajputs zijn de originele - Hindoe - inwoners in
Rajastaan. Zij hebben gedurende enkele eeuwen met wisselend succes gevochten tegen de invasie van de Moghuls - Islam indringers - die vanuit het Arabische schiereiland via Perzië - Iran - naar India trokken en er mede hun geloof oplegden...
Als gevolg hiervan - en de onderlinge strijd tss de +-200 Rajput Maharadjas (heersers) -is Rajastaan vergeven van de forten en andere verstevigde vestigingen, waarvan Jodphur zeker een van de mooiere exemplaren is.
Nadien ben ik dan naar Jaswant Thada gewandelt, een soort memorial hal waar men de gecremeerde lichamen van de Maharadjas van Jodphur herbergt.
Nadien nog effe de stad in en s avonds hebben Cariene en ik een uitgebreid diner in een naar Indische normen chique restaurant, alvorens de nachttrein naar Jaisalmer te nemen...
F
Terug naar sitemap Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
