Terug naar sitemap Link naar fotoalbum op MSN SkydriveNa vele kilometers en twee dagen erg vroeg opstaan, ben ik afgelopen zaterdag - Valentijnsdag - in Ubud beland.
T was een behoorlijk zonnig in Ubud, en dus verkoos ik om een kamer met zwembad te kiezen. Men was naar een laundry salon gedaan, iets gaan eten, en vroeg, bekaf men bed in.
De volgende dag eerst een goedkopere kamer gaan zoeken. Heb er eentje gevonden voor 50 000 Rp - ofwel 3.35 euro - proper, dubbel bed, aparte badkamer en ontbijt incluis....
Nog even het zwembad in, het was immers stralend weer. In de namiddag het stadje gaan verkennen. Ubud is een toeristisch - doch een vrij gezapig en aangenaam - stadje, centraal in Bali gelegen. De obligate tempels bezocht. Vermits de Balinezen behoren tot het Hindoe geloof, zien deze er gans anders uit als in Java...Er was ook een kunstexpositie van een locale kunstenaar.
Beetje rondgewaad, tot het plots honden en katten begon te regenen... ben dan maar men verslag over Mt Bromo en Ijen komen typen en heb enkele mails beantwoorden... Het avondeten heb ik gedeeld met een Iers-Brits koppel. Sympathiek...
De dag nadien ben ik de andere kant van het stadje gaan bezoeken, Monkey Forrest. Temidden van het bos ligt een tempel, met een hoog Indiana Jones gehalte - zoals LP het verwoord... veel Jungle, apen, nog een sinister muziekje jungle geluiden op de achtergrond en je denkt dat je een werkelijk ontdekkingsreiziger bent.
Aansluitend bood LP een wandeling door de rijstvelden aan. Beetje rondstruinen in de buitengordel rond Ubud. Onderwege iets gegeten. Toen ik de warung (eetstal) verliet, passeerde er net een man die een gasfles aan het dragen was. Het was duidelijk dat ie het zwaar had, en dus vroeg ik of ik kon helpen - graag... zo leerde ik David kennen.
David -van Amerikaanse afkomst- is een beetje een speciaal figuur. Hij is zowat een dorpsfiguur in Ubud, en woont hier al vele jaren. Hij stamt uit de hippie tijd, zou ik later vernemen, en de toenmalige gebruiken - lsd etc- zouden de nodige schade hebben aangericht in zijn hoofd... Dat heb ik duidelijk gezien aan zijn woonplaats, waar ie een kamer huurt bij enkele Indonesiërs. Marginaal, kan geen beter woord vinden.
Hij wist me echter te vertellen dat er die namiddag een HHH (Hash House Harriers) run zou gehouden worden. De juiste contactpersoon om deel te nemen was Tjerry, een Fransman die hier zijn bestaan heeft uitgebouwd en een restaurant - boekhandel - eventruimte heeft.
Tjerry zou samen met Gichard ook deelnemen, en een goed uurtje later was ik onderweg bij Tjerry achterop de bromfiets. HHH is een wereldwijd concept, waarbij een soort sporenzoektocht word georganiseerd door de natuur. In Bali is het voornamelijk een wekelijkse bijeenkomst voor Expats en Locals, die voor elkaar een leuke wandeling via verborgen schatten organiseren. Deelnemen kan enkel als vaste klant, of op uitnodiging - en zo waren Gichard en ik de enige twee bezoekers tss dit bont gezelschap van Nederlanders, Duitsers, Engelsen, Chinezen ... die zich hier ondertss gevestigd hebben.
De wandeling was schitterend. Prachtige rijstvelden, beekjes en stromen doorwaden, heuvels, dorpjes, vlaktes... kortom, een stukje Bali op zen best. Had echter geen geschikt schoeisel aan, en een van men Teva´s begaf het, dus heb ik heel wat op men blote voeten afgelegd... Terug bij aankomst, wachtte ons lekkere locale keuken en drank a volonté. Traditiegetrouw werd er gezongen, op de maat van de trompet, en was er een welkomsdrank voor de nieuwelingen - Gichard en ik in dit geval.
Eenmaal terug in Ubud, ben ik nog naar een traditionele dansvoorstelling aan kijken. Nadien nog een hap in een resto - met een Brits/Iers koppel - en doodvermoeid het bed in...
De dag nadien wou ik nieuwe Teva's kopen- volgens Tjerry waren er zeker geen schoenmakers in de buurt, of waren ze erg moeilijk te vinden. Bovendien had ie me sowiezo al naar Denpassar verwezen, en dus heb ik me een bromfiets gehuurd...In Denpassar verwees men me door naar Kuta - het Blankenberge van Bali. Maar hier vond ik dan ook geen Teva's die men edele voetjes waardig waren en dus besloot ik flip flops te kopen om de me tijdelijk uit de nood te helpen. Ik zou volharden en men Teva's laten herstellen...
Ben dan ook maar eens Kuta doorgetoerd. Dit is het mekka van koffieketens zoals "Ster Dollar's",hamburgerhuizen zoals "goudgele M", italiaanse restaurants als "pizza gebouw met strooien dak" en dergelijk op consumptiegericht vertier. Een gans ander publiek als me lief is, en dus heb ik me snel uit de voeten gemaakt...
Tanah lot, een tempel op een rots die vlak voor de kust in zee gelegen is, was men volgende bestemming. Dit viel me echter een beetje tegen. Bovendien kwamen er wolken opzetten en dus keerde ik huiswaarts - het was immers al rond 17 u...
Uitgeregend, en met de nodige problemen om de weg te vinden, ben ik terug in Ubud beland. s Avonds bij Tjerry gaan eten in zijn restaurant, alwaar ik met de locale Fransen aan tafel zat.
Toen ik terug aan men hostel arriveerde, bleek dat ik buren had. Twee sympathieke Nederlanders, Tom en Bart. We legden snel contact, en ze nodigden me uit om de volgende dag mee te gaan raften. Ze hadden alles al geboekt, maar dat zou wel lukken.
De dag nadien tijdig op gestaan, en via de huiseigenaar het raften geregeld en gevraagd waar ik men Teva eventueel kon laten maken. Bleek dat er vaklui zijn die zich in bepaalde straten vestigen, op de stoep. Met de Europese gedachte dat het wel effe kon duren alvorens men schoen gemaakt zou zijn, ging wou ik dit nog voor het raften regelen, zodat ik men schoen 's avonds terug zou hebben. Bovendien nam ik men andere schoen ook mee, want die had het immers vlak voor reis begeven, en een gelijke operatie ondergaan. Dit maakte het makkelijker om aan te geven wat ik wilde - de littekens van deze ingreep waren immers permanent en zouden erg duidelijk de oplossing aanbieden aan de Balinese schoentechnicus. En idd, 5 minuten later was men schoen gemaakt, keurig met de hand gestikt - mooier afgewerkt als degene die in Belgie hersteld was - en was ik 4000 Rp (28 eurocent) lichter....
Na het ontbijt zijn we dus met zen drie-en wezen raften, onder begeleiding natuurlijk. Het is nat seizoen, dus het uitgelezen moment voor deze sport. De rivier was fors, de natuur prachtig en de inspanningen krachtig... na 2.5 uur hadden we ongeveer 12 km afgelegd, en zat het erop - ter vergelijk ; in Thailand heb ik ook eens wezen raften, toen hebben we 6 uur gedaan over dezelfde afstand, toen was het droog seizoen... We kregen nog een buffet, waarvan we rijkelijk hebben gegeten, en keerden tevreden terug naar Ubud.
Na een uurtje rust, zijn we nog twee handicraft dorpjes doorgewaad, om de locale schilderkunst en houtkerfwerkjes te bewonderen. Beetje tijd verdrijven. Ondertussen hadden we het dagprogramma van de volgende dag (do 18/02) besproken, en beslist dat we Mt Batur wilden beklimmen.
Na een maaltijd en even napraten op het terras van de hostel, zijn we vroeg gaan slapen. We zouden immers om 2 u s' morgens opgepikt worden om richting Mt Batur gebracht te worden.
Om 2.45 kregen we ons eerste ontbijt, we reden nog 10 verder en rond 3.15 begonnen we aan de 2 uur durende klim. Boven wachtte ons de zonsopgang...
Met een stevige tred hebben we deze trip aangevat. We waren als zesde groep vertrokken, maar zijn als eerste aangekomen... Tom en Bart houden dan ook, net als ik, van een stevig tempo. Bovendien is het wel leuk, in het donker een berg op crossen in het holst van de nacht...
Ondanks de bewolking, was de zonsopgang wel mooi. Mt Batur is gelegen in een vlakte van een grotere krater met verscheidene landschappen en een behoorlijk deftig meer. Nadien hebben we de verschillende kraters van Mt Batur bezocht, en kregen we uitleg over de erupties doorheen de jaren - de laatste was in 1999 tot 2000. De neerslag van de lava kon je duidelijk als een reusachtige zwarte vlek in het groene dal waarnemen, wat een mooi contrast gaf...
Moe maar voldaan arriveerden we rond 11 u terug in ons hostel te Ubud...
Morgen ga ik Ubud verlaten, wsl ga ik wat spullen hier laten, en met een bromfiets nog 3 of 4 dagen Bali verkennen en onderwege slapen in hostels...
F
Terug naar sitemap Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Ik zie tot mijn verbazing dat er in België een helpende hand mee knutselt aan men blog. Waarvoor dank! 
