Na een vlucht met 2 uur vertraging ben ik gisterenavond in Phnom Penh, Cambodia geland.
Na twee maanden vertoeven in the People s Republic of China, heb ik terug toegang tot men blog en behoef ik geen hulp van buitenaf om berichten te publiceren. Binnenkort volgt dan ook een grondige en volledige update over de afgelopen periode in China.
Groeten,
Filiep
donderdag 30 juli 2009
zondag 5 juli 2009
Wuyuan (15 - 16 Jun 09)
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Vanuit Huan Shan bleek een goede verbinding aanwezig te zijn naar Wuyuan, een saaie doordeweekse Chinese stad die omgeven is door dorpen die zouden behoren tot China's mooiere platte land.
Eenmaal in Wuyuan, was er snel een moto taxi die me naar Old Likeng wilde brengen. Een pittoresk kanaaldorpje op een half uurtje van het busstation in de regionale hoofdstad. Al snel was men enthousiasme bekoeld. Pittoreske dorpen in China verworden al eens tot een Scenic Area- een gebied afgebakend ten behoeve van het toerisme.
Aan de rand van Klein Likeng bevind zicht dan ook een gigantisch toegangsgebouw waar je entree geld moet betalen om het dorp binnen te mogen. Na wat misverstanden - of beter, gewoonweg gebrek aan communicatie vanwege de taalbarrière - heb ik een toegangspas kunnen kopen om het dorp binnen te mogen - weliswaar een pasje met vingerafdruk herkenning, in België nog nooit gezien...
Een half uurtje later was ik gesetteld in een hotelletje en ben ik Klein Likeng gaan verkennen. Een prachtig dorpje, waar de Chinese toeristen zelf met golfkarretjes doorkarren, foto's nemend van hun rurale medemens... dit was dan ook een heel nieuwe ervaring waarvan er nog vele zouden volgen. (zie later***)
Oud Likeng is wel mooi. Kabbelende kanaaltjes, pittoreske straatjes, spelende kinderen, boeren op het platteland... zeer fotogeniek en rustig allemaal. Tijdens men verkenning een Chinees koppeltje leren kennen dat voldoende Engels sprak. Ze geven me momenteel nog reistips, om enkele uniekere ervaringen op te doen in het land...
Terug in het hotel leerde ik de tweeling Polama, Anapola en hun vader kennen. Ze drongen aan om mee te dineren. Pa is blb 28 jaar geleden, als 42 jarige professor Spaans, in China beland. Vier jaar later zou ie een van zen studentes trouwen en zen leven in China definitief settelen...Het was een leuke avond, tijdens dewelke ik veel over China geleerd heb. De volgende dag zou ik hen vervoegen naar enkele andere oude en beschermde dorpen (scenic areas dus) die bekend staan voor hun schoonheid.
Groot Likeng viel over het algemeen nog mee. Reizen met mensen die Chinees kunnen was ook een groot voordeel. Blb heeft 80 procent van het dorp dezelfde achternaam, en is er een vijfjaarlijks lustrum met afgevaardigden van de partij. Bovendien werden we ingelicht over het feit dat de geboortebeperking in de dorpen niet zo strikt werd nageleefd - hoewel er nog steeds recente leuzes te lezen zijn op talloze huizen, die melden dat een vrouw geen twee keer zwanger kan zijn... Anderzijds bleek dit dorp ook origineel.
Je vind er overal de sporen van de culturele revolutie - Mr Moa s poging om de Chinese geschiedenis en tradities uit te wissen vanwege te veel gericht op de bourgeoisie en kapitalisme. Beelden met afgeschampte gezichten, prachtige houten interieurs met uitgehouwen taferelen (dikwijls van rijkere mensen) waarin partijmilitanten vakkundig elk gezicht van mens en dier hebben weggewerkt... een immense zonde... Op die manier kan je trouwen nagaan of iets authentiek is of niet. Replica zaken vertonen deze sporen van vernieling immers niet...
Wangkou was een gigantische tegenvaller. Dit dorp had geheel geen authenticiteit en charme. Alles is platgegooid geworden, en een replica is opgebouwd, vol souvenirs shops...faker dan fake dus, maar de chinezen vinden het geweldig...
Xiaoqi was dan weer een meevaller. Na een heerlijke lunch begaven we ons naar het noordelijke deel van het dorp waar zich geen autowegen bevinden, en het dus zeer leuk vertoeven is. Het dorp is enkel verbonden via een geplaveid pad, breed genoeg voor een stuwkar.
Bovendien ontmoeten we er een professor geschiedenis die zen leven (en persoonlijk kapitaal) heeft geïnvesteerd om het dorp te behouden zoals het is. Een persoonlijk succesverhaal waarbij authentieke cultuur behouden werd, en dat zelfs in een documentaire gegoten is geweest op de Chinese Nationale televisie. Een van de vele zaken die de man ontdekt had in het dorp, was een zeer oude machine om thee te verwerken.
Blb is het een zeer uitzonderlijk toestel waarvan ie dacht dat er geen exemplaren meer bestonden...
Na een vermoeiende dag zijn we met zen allen een hotel in Wuyaun ingetrokken. Na een heerlijk diner het bed in, en zo zijn onze wegen gescheiden.
***China is blb sinds de Olympische Spelen volop bezig toeristische centra op te bouwen. De toeganspoorten zoals in Oud Likeng ben ik sinds dikwijls tegengekomen, telkens met torenhoge toegangsbedragen om binnen te mogen. Voor elke, maar dan ook elke bezienswaardigheid moet je in je buidel tassen. En ze zijn nog niet beschaamd, het gaat vanaf 1.5 tot 5 euro voor een simpele tempel of een drumtoren, tot 10 -25 Euro voor een berg of een dorp... en vaak is het gewoonweg het geld niet waard...
Anderzijds worden de dorpen/scenic areas voldoende opgeschoond en gemoderniseerd voor het oog, of gewoonweg afgebroken en wordt een fake replica opgebouwd. Dikwijls is er niks te zien, behalve shops, shops en shops... andere zijn wel degelijk pareltjes voor het oog en hebben hun originele architectuur en structuren behouden, maar de Chinese werkwijze stoort me toch, het gevoel van in een fake wereld te stappen eenmaal je de toegangspoort binnenstapt, kan ik moeilijk van me afleggen.
Aan de rand van dergelijke scenic area vind je meestal een moderne (en dus in sé lelijke) stad, alwaar de rurale medemens dikwijls gaat slapen omdat dat tenminste iets of wat comfort bied. Kortom, China is voor een groot stuk een soort Bokrijk, maar dan in het Aziatisch. De chinezen zelf vinden het fantastisch, en verzorgen dan ook 95 procent van alle toerisme.
Ik vrees dus dat het er niet op gaat beteren. Mensen die ik tegenkom zeggen dat het overal in het land hetzelfde is - zelfs in Tibet waar er blb meer Chinese soldaten zijn dan Tibetanen. Lhasa (Tibet) is volledig gerecultiviseerd door de Han Chinezen. De gehele oude binnenstad is blb verdwenen en vervangen door een gigantisch plein met een Chinees standbeeld.
Kasghar, bekende toegangspoort van de zuidelijke en noordelijke zijderoute, is momenteel, volgens mensen die er recent zijn geweest, een grote bouwwerf. De gehele oude binnenstad is verdwenen, en er wordt een nieuwe gebouwd met brede straten en pleinen, die de capaciteit aan toerbustoeristen zal aankunnen...Kashar moet dan ook dienen als nieuw toeristisch center voor het Noordwestelijke China...
Als je de situatie zou reflecteren op België krijg je het volgende; De toegangswegen naar een mooi dorp als zoutleeuw zijn afgesloten. Je moet er toegang betalen - ongeveer 15 euro - om binnen te mogen. Je stapt in een golfkarretje, en rijdt op nieuwe betonnen wegen door het dorp, en fotografeert zoutleeuw en zen inwoners, die druk bezig zijn ruraal en dagelijks te leven. Bovendien zijn er bijna overal souvenir shops...
In Leuven moet je betalen voor de kerk (3euro), de grote markt (5euro), de oude markt (5Euro), de lakenhallen (3Euro) het begijnhof (8 Euro) - dit zijn de prijzen zoals ze hieri in China gelden - of je kan een inkomsticket kopen voor alles samen aan 20 euro... het begijnhof is hoogst wsl afgebroken geweest tijdens de culturele revolutie onder Mr Mao,en dus hebben ze een nieuw en lelijk replica gebouwd. Geef toe, een bezoekje aan Leuven zou er niet gezelliger op worden...
Dit alles leidt er dan ook toe dat ik het gevoel heb dat de Chinezen een heel verwrongen band hebben met hun geschiedenis en cultuur. Cultuur en toerisme dienen vaak enkel om harde dollars in het laatje van de overheid te brengen. China heeft immers als doel om tegen 2015 de grootste toeristische trekpleister van de wereld te zijn... hoewel ik betwijfel of Europeanen tegen dan nog willen komen...
Het geheel past ook in het plaatje van propaganda. Plaatsen die om de een of andere reden aantrekkelijk worden bevonden door reizigers, worden geheel - en zeer grondig - "gerestaureerd" tot een ideaal plaatje. Voor de binnenlandse, en dus Chinese toeristen althans, want vele Westerlingen kunnen het niet echt smaken...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Vanuit Huan Shan bleek een goede verbinding aanwezig te zijn naar Wuyuan, een saaie doordeweekse Chinese stad die omgeven is door dorpen die zouden behoren tot China's mooiere platte land.
Eenmaal in Wuyuan, was er snel een moto taxi die me naar Old Likeng wilde brengen. Een pittoresk kanaaldorpje op een half uurtje van het busstation in de regionale hoofdstad. Al snel was men enthousiasme bekoeld. Pittoreske dorpen in China verworden al eens tot een Scenic Area- een gebied afgebakend ten behoeve van het toerisme.
Aan de rand van Klein Likeng bevind zicht dan ook een gigantisch toegangsgebouw waar je entree geld moet betalen om het dorp binnen te mogen. Na wat misverstanden - of beter, gewoonweg gebrek aan communicatie vanwege de taalbarrière - heb ik een toegangspas kunnen kopen om het dorp binnen te mogen - weliswaar een pasje met vingerafdruk herkenning, in België nog nooit gezien...
Een half uurtje later was ik gesetteld in een hotelletje en ben ik Klein Likeng gaan verkennen. Een prachtig dorpje, waar de Chinese toeristen zelf met golfkarretjes doorkarren, foto's nemend van hun rurale medemens... dit was dan ook een heel nieuwe ervaring waarvan er nog vele zouden volgen. (zie later***)
Oud Likeng is wel mooi. Kabbelende kanaaltjes, pittoreske straatjes, spelende kinderen, boeren op het platteland... zeer fotogeniek en rustig allemaal. Tijdens men verkenning een Chinees koppeltje leren kennen dat voldoende Engels sprak. Ze geven me momenteel nog reistips, om enkele uniekere ervaringen op te doen in het land...
Terug in het hotel leerde ik de tweeling Polama, Anapola en hun vader kennen. Ze drongen aan om mee te dineren. Pa is blb 28 jaar geleden, als 42 jarige professor Spaans, in China beland. Vier jaar later zou ie een van zen studentes trouwen en zen leven in China definitief settelen...Het was een leuke avond, tijdens dewelke ik veel over China geleerd heb. De volgende dag zou ik hen vervoegen naar enkele andere oude en beschermde dorpen (scenic areas dus) die bekend staan voor hun schoonheid.
Groot Likeng viel over het algemeen nog mee. Reizen met mensen die Chinees kunnen was ook een groot voordeel. Blb heeft 80 procent van het dorp dezelfde achternaam, en is er een vijfjaarlijks lustrum met afgevaardigden van de partij. Bovendien werden we ingelicht over het feit dat de geboortebeperking in de dorpen niet zo strikt werd nageleefd - hoewel er nog steeds recente leuzes te lezen zijn op talloze huizen, die melden dat een vrouw geen twee keer zwanger kan zijn... Anderzijds bleek dit dorp ook origineel.
Je vind er overal de sporen van de culturele revolutie - Mr Moa s poging om de Chinese geschiedenis en tradities uit te wissen vanwege te veel gericht op de bourgeoisie en kapitalisme. Beelden met afgeschampte gezichten, prachtige houten interieurs met uitgehouwen taferelen (dikwijls van rijkere mensen) waarin partijmilitanten vakkundig elk gezicht van mens en dier hebben weggewerkt... een immense zonde... Op die manier kan je trouwen nagaan of iets authentiek is of niet. Replica zaken vertonen deze sporen van vernieling immers niet...
Wangkou was een gigantische tegenvaller. Dit dorp had geheel geen authenticiteit en charme. Alles is platgegooid geworden, en een replica is opgebouwd, vol souvenirs shops...faker dan fake dus, maar de chinezen vinden het geweldig...
Xiaoqi was dan weer een meevaller. Na een heerlijke lunch begaven we ons naar het noordelijke deel van het dorp waar zich geen autowegen bevinden, en het dus zeer leuk vertoeven is. Het dorp is enkel verbonden via een geplaveid pad, breed genoeg voor een stuwkar.
Bovendien ontmoeten we er een professor geschiedenis die zen leven (en persoonlijk kapitaal) heeft geïnvesteerd om het dorp te behouden zoals het is. Een persoonlijk succesverhaal waarbij authentieke cultuur behouden werd, en dat zelfs in een documentaire gegoten is geweest op de Chinese Nationale televisie. Een van de vele zaken die de man ontdekt had in het dorp, was een zeer oude machine om thee te verwerken.
Blb is het een zeer uitzonderlijk toestel waarvan ie dacht dat er geen exemplaren meer bestonden...
Na een vermoeiende dag zijn we met zen allen een hotel in Wuyaun ingetrokken. Na een heerlijk diner het bed in, en zo zijn onze wegen gescheiden.
***China is blb sinds de Olympische Spelen volop bezig toeristische centra op te bouwen. De toeganspoorten zoals in Oud Likeng ben ik sinds dikwijls tegengekomen, telkens met torenhoge toegangsbedragen om binnen te mogen. Voor elke, maar dan ook elke bezienswaardigheid moet je in je buidel tassen. En ze zijn nog niet beschaamd, het gaat vanaf 1.5 tot 5 euro voor een simpele tempel of een drumtoren, tot 10 -25 Euro voor een berg of een dorp... en vaak is het gewoonweg het geld niet waard...
Anderzijds worden de dorpen/scenic areas voldoende opgeschoond en gemoderniseerd voor het oog, of gewoonweg afgebroken en wordt een fake replica opgebouwd. Dikwijls is er niks te zien, behalve shops, shops en shops... andere zijn wel degelijk pareltjes voor het oog en hebben hun originele architectuur en structuren behouden, maar de Chinese werkwijze stoort me toch, het gevoel van in een fake wereld te stappen eenmaal je de toegangspoort binnenstapt, kan ik moeilijk van me afleggen.
Aan de rand van dergelijke scenic area vind je meestal een moderne (en dus in sé lelijke) stad, alwaar de rurale medemens dikwijls gaat slapen omdat dat tenminste iets of wat comfort bied. Kortom, China is voor een groot stuk een soort Bokrijk, maar dan in het Aziatisch. De chinezen zelf vinden het fantastisch, en verzorgen dan ook 95 procent van alle toerisme.
Ik vrees dus dat het er niet op gaat beteren. Mensen die ik tegenkom zeggen dat het overal in het land hetzelfde is - zelfs in Tibet waar er blb meer Chinese soldaten zijn dan Tibetanen. Lhasa (Tibet) is volledig gerecultiviseerd door de Han Chinezen. De gehele oude binnenstad is blb verdwenen en vervangen door een gigantisch plein met een Chinees standbeeld.
Kasghar, bekende toegangspoort van de zuidelijke en noordelijke zijderoute, is momenteel, volgens mensen die er recent zijn geweest, een grote bouwwerf. De gehele oude binnenstad is verdwenen, en er wordt een nieuwe gebouwd met brede straten en pleinen, die de capaciteit aan toerbustoeristen zal aankunnen...Kashar moet dan ook dienen als nieuw toeristisch center voor het Noordwestelijke China...
Als je de situatie zou reflecteren op België krijg je het volgende; De toegangswegen naar een mooi dorp als zoutleeuw zijn afgesloten. Je moet er toegang betalen - ongeveer 15 euro - om binnen te mogen. Je stapt in een golfkarretje, en rijdt op nieuwe betonnen wegen door het dorp, en fotografeert zoutleeuw en zen inwoners, die druk bezig zijn ruraal en dagelijks te leven. Bovendien zijn er bijna overal souvenir shops...
In Leuven moet je betalen voor de kerk (3euro), de grote markt (5euro), de oude markt (5Euro), de lakenhallen (3Euro) het begijnhof (8 Euro) - dit zijn de prijzen zoals ze hieri in China gelden - of je kan een inkomsticket kopen voor alles samen aan 20 euro... het begijnhof is hoogst wsl afgebroken geweest tijdens de culturele revolutie onder Mr Mao,en dus hebben ze een nieuw en lelijk replica gebouwd. Geef toe, een bezoekje aan Leuven zou er niet gezelliger op worden...
Dit alles leidt er dan ook toe dat ik het gevoel heb dat de Chinezen een heel verwrongen band hebben met hun geschiedenis en cultuur. Cultuur en toerisme dienen vaak enkel om harde dollars in het laatje van de overheid te brengen. China heeft immers als doel om tegen 2015 de grootste toeristische trekpleister van de wereld te zijn... hoewel ik betwijfel of Europeanen tegen dan nog willen komen...
Het geheel past ook in het plaatje van propaganda. Plaatsen die om de een of andere reden aantrekkelijk worden bevonden door reizigers, worden geheel - en zeer grondig - "gerestaureerd" tot een ideaal plaatje. Voor de binnenlandse, en dus Chinese toeristen althans, want vele Westerlingen kunnen het niet echt smaken...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Huan Shan (13-14 Jun 09)
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Op vrijdag 12 juni ben ik met de nachttrein vanuit Shanghai naar Tunxi getrokken. Vanuit Tunxi kan je gemakkelijk naar Huan Shan - de Gele Bergen - een van de vijf bekende heilige bergen die ik ging beklimmen. De trein rit overspant een afstand van ongeveer 300 km, die 16 u vergt...Een hele ervaring, in een wagon met enkel Chinezen. Er was er al snel een dametje dat een beetje Engels kon en dat me wat Chinees wilde leren. Leuk, maar erg moeilijk ;)
In de trein in China is er altijd warm water aanwezig, voor het prepareren van instant noedels. Ook hier heb ik vakkundig uitleg gekregen hoe die dingen te prepareren - en idd, het smaakte beter dan voordien...
Frapant is te zien dat er vlak naast de spoorweg een verhoogde autostrade wordt gebouwd. Een kilometers lange betonnen masthodont...
Na een nachtje treinen, kwam ik in Tunxi aan. Een beetje een voze kop en niet echt gewassen, heb ik meteen het essentiële in een kleine rugzak geladen, en men backpack in een International Youth Hostel achtergelaten. Daarna heb ik de bus genomen naar de Tonkou, aan de voet van de Huan Shan.
Daar werd ik benaderd door Mr Cheng. Hij wou me goedkoop accommodatie op de top van de berg aansmeren. Ik was meteen een beetje achterdochtig, want het ging goedkoper zijn het te regelen met hem dan met de hosteleigenaars zelf. Hij beweerde Mr Cheng uit de Lonely Planet te zijn. Zijn business kaartje vertoonde idd de gegevens uit het boek, maar dat vond ik niet voldoende om hem te vertrouwen. Toen kwam ik op het idee om hem met men GSM (met Chinees nr) op te bellen - en idd, men nr verscheen en het bleek hem te zijn.
Ik besloot hem dan maar te vertrouwen. Indien het slecht zou aflopen, zou ik wel een briefje naar Lonely Planet sturen. Voor 80 yuan - of +- 8 euro - een hostel zonder (!) douche geregeld. Eentje met douche kostte immers 210 yuan. Schandalige prijzen, zeker ter vergelijk met Shanghai waar je voor 30 Yuan bed, badkamer, gratis ontbijtbuffet, gratis internet en gratis wasmachine hebt. Later zou idd blijken dat het 30 yuan goedkoper was dan als ik het op de top zelf geregeld zou hebben. Moet toegeven dat ik de economics hierachter niet echt begrijp...
Aan de inkom vier Canadezen tegengekomen, met wie ik de tocht via de vele honderden tredes naar de top heb ingezet. Er wordt zelfs beweerd dat er in totaal 3000 tredes zijn, via dewelke we in drie uur naar boven geklauterd zijn. Een mooie tocht langs de oostzijde van de bergen, waarbij we menig Chinese toerist zijn voorbijgestoken...
Eenmaal boven, ben ik men rugzak gaan droppen in het guesthouse - een vies kot vol schimmels en idd zonder douche of ander stromend water - en ben ik de verschillende viewpoints op de top gaan bekijken. Hierbij werd ik onder andere gevraagd om te poseren met een groep Chinezen. Ze bleken elkaar te kennen van het werk. Toen ik hen vroeg in welk soort verband, bleek dat het afgevaardigden waren van verschillende provinciale overheden over heel China. Er was ook duidelijk een hiërarchie, vermits ik duidelijk naast nr 1 moest plaatsnemen - de afgevaardigde van Beijing... Een vreemde ervaring.
Toen ik terug bij het hostel kwam, bleek dat het locale basketplein ingepalmd was met tentjes. Kamperen op een harde betonvloer bleek een andere optie om de nacht op de top van Huan Shan door te brengen. De Chinezen zijn er gek van, en vinden het blb erg avontuurlijk... geen nuchtere Europeaan die het snappen kan...
S avonds ben ik mezelf gaan verwennen, een eerste deftige warme maaltijd in twee dagen, in een van de schaarse hotels op de top. Daar heb ik enkele interessante, en best wel mooie Françaises gesproken - hoewel ik wonderwel geen foto's van heb... Aangekomen in het hostel, heb ik men spullen gepakt en ben ik van kamer gewisseld. Een nacht tss vijf ronkende Chinezen zag ik echt niet zitten. Ben dan bij een Portugese, die ik enkele uren eerder had gesproken, op de vrouwen kamer gaan liggen. Er waren immers vier bedden en er was er slechts eentje bezet voor men komst...
De dag nadien tijdig - vier uur s' morgens- opgestaan, samen met men kamergenote. Bedoeling was om de zonsopgang mee te maken, van op een van de vele uitzichtpunten. Niet echt spectaculair. Het was bewolkt, en het krioelde van het volk. Luidruchtige Chinezen die echt noodwendig veel lawaai moeten maken, vaak op een zeer kinderachtige manier...
Rond half zes zijn we dan begonnen aan de afdaling via de westzijde. Een zeven uur durende tocht met klimmen en dalen, weerom via vele tredes en prachtige uitzichtpunten. Onderwege hebben we een Nederlands koppeltje vervoegt - Koen en Charlotte. De terugweg liet vele opties. Op een gegeven punt kan je een kabellift naar beneden nemen, een voetpad rechtstreeks naar beneden, of een omweg via Heavens peak. Een unanieme keuze om via de piek te gaan, bleek achteraf een goede keuze. Na een steile klim van een half uur bereikten we de kam van de berg, 2800 m boven de zeespiegel en een behoorlijk steile afgrond tot de rivier. Een uitgehouwen pad, slechts afgebakend met paaltjes en touwen deden ons duizelen van schrik. Links en rechts de fatale afgrond... maar we zijn allen gepasseerd, en het is natuurlijk de kick die het hem doet. De enkele Chinezen - meestal oudere exemplaren- vinden het allemaal top, en staan niet stil bij het gevaar.
Nadien was eer een afdaling van enkele uren, via steile trappen en paadjes uitgehouwen in de rotsen... een adembenemende ervaring vol prachtige uitzichten - en zonder de massa Chinese toeristen van voordien.
Eenmaal terug beneden, hebben we afscheid genomen van onze Portugese metgezel (Maria), die een bus naar Shanghai (6u durende rit!!!!) had geregeld. Samen met Koen en Charlotte ben ik terug naar Tunxi getrokken. Men backpack gaan ophalen en een ander hostel gaan betrekken, samen met men Nederlandse vrienden. Na een verlossende douche - de eerste in Drie dagen - ben ik nog even de oude stad in getrokken, waarvan ik niet zeker ben of het een oud exemplaar is of weerom een remake...
S avonds zijn we dan samen iets gaan eten. De volgende dag zouden onze wegen scheiden...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Op vrijdag 12 juni ben ik met de nachttrein vanuit Shanghai naar Tunxi getrokken. Vanuit Tunxi kan je gemakkelijk naar Huan Shan - de Gele Bergen - een van de vijf bekende heilige bergen die ik ging beklimmen. De trein rit overspant een afstand van ongeveer 300 km, die 16 u vergt...Een hele ervaring, in een wagon met enkel Chinezen. Er was er al snel een dametje dat een beetje Engels kon en dat me wat Chinees wilde leren. Leuk, maar erg moeilijk ;)
In de trein in China is er altijd warm water aanwezig, voor het prepareren van instant noedels. Ook hier heb ik vakkundig uitleg gekregen hoe die dingen te prepareren - en idd, het smaakte beter dan voordien...
Frapant is te zien dat er vlak naast de spoorweg een verhoogde autostrade wordt gebouwd. Een kilometers lange betonnen masthodont...
Na een nachtje treinen, kwam ik in Tunxi aan. Een beetje een voze kop en niet echt gewassen, heb ik meteen het essentiële in een kleine rugzak geladen, en men backpack in een International Youth Hostel achtergelaten. Daarna heb ik de bus genomen naar de Tonkou, aan de voet van de Huan Shan.
Daar werd ik benaderd door Mr Cheng. Hij wou me goedkoop accommodatie op de top van de berg aansmeren. Ik was meteen een beetje achterdochtig, want het ging goedkoper zijn het te regelen met hem dan met de hosteleigenaars zelf. Hij beweerde Mr Cheng uit de Lonely Planet te zijn. Zijn business kaartje vertoonde idd de gegevens uit het boek, maar dat vond ik niet voldoende om hem te vertrouwen. Toen kwam ik op het idee om hem met men GSM (met Chinees nr) op te bellen - en idd, men nr verscheen en het bleek hem te zijn.
Ik besloot hem dan maar te vertrouwen. Indien het slecht zou aflopen, zou ik wel een briefje naar Lonely Planet sturen. Voor 80 yuan - of +- 8 euro - een hostel zonder (!) douche geregeld. Eentje met douche kostte immers 210 yuan. Schandalige prijzen, zeker ter vergelijk met Shanghai waar je voor 30 Yuan bed, badkamer, gratis ontbijtbuffet, gratis internet en gratis wasmachine hebt. Later zou idd blijken dat het 30 yuan goedkoper was dan als ik het op de top zelf geregeld zou hebben. Moet toegeven dat ik de economics hierachter niet echt begrijp...
Aan de inkom vier Canadezen tegengekomen, met wie ik de tocht via de vele honderden tredes naar de top heb ingezet. Er wordt zelfs beweerd dat er in totaal 3000 tredes zijn, via dewelke we in drie uur naar boven geklauterd zijn. Een mooie tocht langs de oostzijde van de bergen, waarbij we menig Chinese toerist zijn voorbijgestoken...
Eenmaal boven, ben ik men rugzak gaan droppen in het guesthouse - een vies kot vol schimmels en idd zonder douche of ander stromend water - en ben ik de verschillende viewpoints op de top gaan bekijken. Hierbij werd ik onder andere gevraagd om te poseren met een groep Chinezen. Ze bleken elkaar te kennen van het werk. Toen ik hen vroeg in welk soort verband, bleek dat het afgevaardigden waren van verschillende provinciale overheden over heel China. Er was ook duidelijk een hiërarchie, vermits ik duidelijk naast nr 1 moest plaatsnemen - de afgevaardigde van Beijing... Een vreemde ervaring.
Toen ik terug bij het hostel kwam, bleek dat het locale basketplein ingepalmd was met tentjes. Kamperen op een harde betonvloer bleek een andere optie om de nacht op de top van Huan Shan door te brengen. De Chinezen zijn er gek van, en vinden het blb erg avontuurlijk... geen nuchtere Europeaan die het snappen kan...
S avonds ben ik mezelf gaan verwennen, een eerste deftige warme maaltijd in twee dagen, in een van de schaarse hotels op de top. Daar heb ik enkele interessante, en best wel mooie Françaises gesproken - hoewel ik wonderwel geen foto's van heb... Aangekomen in het hostel, heb ik men spullen gepakt en ben ik van kamer gewisseld. Een nacht tss vijf ronkende Chinezen zag ik echt niet zitten. Ben dan bij een Portugese, die ik enkele uren eerder had gesproken, op de vrouwen kamer gaan liggen. Er waren immers vier bedden en er was er slechts eentje bezet voor men komst...
De dag nadien tijdig - vier uur s' morgens- opgestaan, samen met men kamergenote. Bedoeling was om de zonsopgang mee te maken, van op een van de vele uitzichtpunten. Niet echt spectaculair. Het was bewolkt, en het krioelde van het volk. Luidruchtige Chinezen die echt noodwendig veel lawaai moeten maken, vaak op een zeer kinderachtige manier...
Rond half zes zijn we dan begonnen aan de afdaling via de westzijde. Een zeven uur durende tocht met klimmen en dalen, weerom via vele tredes en prachtige uitzichtpunten. Onderwege hebben we een Nederlands koppeltje vervoegt - Koen en Charlotte. De terugweg liet vele opties. Op een gegeven punt kan je een kabellift naar beneden nemen, een voetpad rechtstreeks naar beneden, of een omweg via Heavens peak. Een unanieme keuze om via de piek te gaan, bleek achteraf een goede keuze. Na een steile klim van een half uur bereikten we de kam van de berg, 2800 m boven de zeespiegel en een behoorlijk steile afgrond tot de rivier. Een uitgehouwen pad, slechts afgebakend met paaltjes en touwen deden ons duizelen van schrik. Links en rechts de fatale afgrond... maar we zijn allen gepasseerd, en het is natuurlijk de kick die het hem doet. De enkele Chinezen - meestal oudere exemplaren- vinden het allemaal top, en staan niet stil bij het gevaar.
Nadien was eer een afdaling van enkele uren, via steile trappen en paadjes uitgehouwen in de rotsen... een adembenemende ervaring vol prachtige uitzichten - en zonder de massa Chinese toeristen van voordien.
Eenmaal terug beneden, hebben we afscheid genomen van onze Portugese metgezel (Maria), die een bus naar Shanghai (6u durende rit!!!!) had geregeld. Samen met Koen en Charlotte ben ik terug naar Tunxi getrokken. Men backpack gaan ophalen en een ander hostel gaan betrekken, samen met men Nederlandse vrienden. Na een verlossende douche - de eerste in Drie dagen - ben ik nog even de oude stad in getrokken, waarvan ik niet zeker ben of het een oud exemplaar is of weerom een remake...
S avonds zijn we dan samen iets gaan eten. De volgende dag zouden onze wegen scheiden...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Abonneren op:
Posts (Atom)
