Huan Shan (13-14 Jun 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

Op vrijdag 12 juni ben ik met de nachttrein vanuit Shanghai naar Tunxi getrokken. Vanuit Tunxi kan je gemakkelijk naar Huan Shan - de Gele Bergen - een van de vijf bekende heilige bergen die ik ging beklimmen. De trein rit overspant een afstand van ongeveer 300 km, die 16 u vergt...Een hele ervaring, in een wagon met enkel Chinezen. Er was er al snel een dametje dat een beetje Engels kon en dat me wat Chinees wilde leren. Leuk, maar erg moeilijk ;)

In de trein in China is er altijd warm water aanwezig, voor het prepareren van instant noedels. Ook hier heb ik vakkundig uitleg gekregen hoe die dingen te prepareren - en idd, het smaakte beter dan voordien...

Frapant is te zien dat er vlak naast de spoorweg een verhoogde autostrade wordt gebouwd. Een kilometers lange betonnen masthodont...

Na een nachtje treinen, kwam ik in Tunxi aan. Een beetje een voze kop en niet echt gewassen, heb ik meteen het essentiële in een kleine rugzak geladen, en men backpack in een International Youth Hostel achtergelaten. Daarna heb ik de bus genomen naar de Tonkou, aan de voet van de Huan Shan.

Daar werd ik benaderd door Mr Cheng. Hij wou me goedkoop accommodatie op de top van de berg aansmeren. Ik was meteen een beetje achterdochtig, want het ging goedkoper zijn het te regelen met hem dan met de hosteleigenaars zelf. Hij beweerde Mr Cheng uit de Lonely Planet te zijn. Zijn business kaartje vertoonde idd de gegevens uit het boek, maar dat vond ik niet voldoende om hem te vertrouwen. Toen kwam ik op het idee om hem met men GSM (met Chinees nr) op te bellen - en idd, men nr verscheen en het bleek hem te zijn.

Ik besloot hem dan maar te vertrouwen. Indien het slecht zou aflopen, zou ik wel een briefje naar Lonely Planet sturen. Voor 80 yuan - of +- 8 euro - een hostel zonder (!) douche geregeld. Eentje met douche kostte immers 210 yuan. Schandalige prijzen, zeker ter vergelijk met Shanghai waar je voor 30 Yuan bed, badkamer, gratis ontbijtbuffet, gratis internet en gratis wasmachine hebt. Later zou idd blijken dat het 30 yuan goedkoper was dan als ik het op de top zelf geregeld zou hebben. Moet toegeven dat ik de economics hierachter niet echt begrijp...

Aan de inkom vier Canadezen tegengekomen, met wie ik de tocht via de vele honderden tredes naar de top heb ingezet. Er wordt zelfs beweerd dat er in totaal 3000 tredes zijn, via dewelke we in drie uur naar boven geklauterd zijn. Een mooie tocht langs de oostzijde van de bergen, waarbij we menig Chinese toerist zijn voorbijgestoken...

Eenmaal boven, ben ik men rugzak gaan droppen in het guesthouse - een vies kot vol schimmels en idd zonder douche of ander stromend water - en ben ik de verschillende viewpoints op de top gaan bekijken. Hierbij werd ik onder andere gevraagd om te poseren met een groep Chinezen. Ze bleken elkaar te kennen van het werk. Toen ik hen vroeg in welk soort verband, bleek dat het afgevaardigden waren van verschillende provinciale overheden over heel China. Er was ook duidelijk een hiërarchie, vermits ik duidelijk naast nr 1 moest plaatsnemen - de afgevaardigde van Beijing... Een vreemde ervaring.

Toen ik terug bij het hostel kwam, bleek dat het locale basketplein ingepalmd was met tentjes. Kamperen op een harde betonvloer bleek een andere optie om de nacht op de top van Huan Shan door te brengen. De Chinezen zijn er gek van, en vinden het blb erg avontuurlijk... geen nuchtere Europeaan die het snappen kan...

S avonds ben ik mezelf gaan verwennen, een eerste deftige warme maaltijd in twee dagen, in een van de schaarse hotels op de top. Daar heb ik enkele interessante, en best wel mooie Françaises gesproken - hoewel ik wonderwel geen foto's van heb... Aangekomen in het hostel, heb ik men spullen gepakt en ben ik van kamer gewisseld. Een nacht tss vijf ronkende Chinezen zag ik echt niet zitten. Ben dan bij een Portugese, die ik enkele uren eerder had gesproken, op de vrouwen kamer gaan liggen. Er waren immers vier bedden en er was er slechts eentje bezet voor men komst...

De dag nadien tijdig - vier uur s' morgens- opgestaan, samen met men kamergenote. Bedoeling was om de zonsopgang mee te maken, van op een van de vele uitzichtpunten. Niet echt spectaculair. Het was bewolkt, en het krioelde van het volk. Luidruchtige Chinezen die echt noodwendig veel lawaai moeten maken, vaak op een zeer kinderachtige manier...

Rond half zes zijn we dan begonnen aan de afdaling via de westzijde. Een zeven uur durende tocht met klimmen en dalen, weerom via vele tredes en prachtige uitzichtpunten. Onderwege hebben we een Nederlands koppeltje vervoegt - Koen en Charlotte. De terugweg liet vele opties. Op een gegeven punt kan je een kabellift naar beneden nemen, een voetpad rechtstreeks naar beneden, of een omweg via Heavens peak. Een unanieme keuze om via de piek te gaan, bleek achteraf een goede keuze. Na een steile klim van een half uur bereikten we de kam van de berg, 2800 m boven de zeespiegel en een behoorlijk steile afgrond tot de rivier. Een uitgehouwen pad, slechts afgebakend met paaltjes en touwen deden ons duizelen van schrik. Links en rechts de fatale afgrond... maar we zijn allen gepasseerd, en het is natuurlijk de kick die het hem doet. De enkele Chinezen - meestal oudere exemplaren- vinden het allemaal top, en staan niet stil bij het gevaar.

Nadien was eer een afdaling van enkele uren, via steile trappen en paadjes uitgehouwen in de rotsen... een adembenemende ervaring vol prachtige uitzichten - en zonder de massa Chinese toeristen van voordien.

Eenmaal terug beneden, hebben we afscheid genomen van onze Portugese metgezel (Maria), die een bus naar Shanghai (6u durende rit!!!!) had geregeld. Samen met Koen en Charlotte ben ik terug naar Tunxi getrokken. Men backpack gaan ophalen en een ander hostel gaan betrekken, samen met men Nederlandse vrienden. Na een verlossende douche - de eerste in Drie dagen - ben ik nog even de oude stad in getrokken, waarvan ik niet zeker ben of het een oud exemplaar is of weerom een remake...