zaterdag 28 november 2009

Sip Phan Don - 4000 Islands (22 - 26 Nov 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

Traditiegetrouw heb ik Vientiane verlaten met een locale bus richting Tha Keak. Bedoeling was om zo snel mogelijk in Sip Phan Don te geraken - het uiterste Zuiden van Laos. Ben ondertss reeds vrij lang Zuid Oost Azië en heb besloten om iets sneller te reizen.

Het heeft me 1.60 dagen gekost om de 700 km te overbruggen. Onderwege had ik echter een leuke ontmoeting met drie Walen die ook zo veel mogelijk toeristenbussen en minivans vermijden - een fenomeen eigen aan Belgen en Nederlanders, merk ik.



Het idee om enkel met toeristen te reizen - dikwijls in minivans of luxueuze bussen -vind ik zo afstotelijk... Hoewel het merendeel van de backpakkers/ reizigers/ toeristen (of hoe je ze wil noemen) zich hier geen vragen bij stelt, en steeds de gemakkelijkste weg kiest.

Op die manier sluiten ze zich natuurlijk volledig af van het land waarzin ze reizen, als in een stulp. Ze missen 1/2 van de ervaring en bovendien betalen ze tot 3 keer de prijs van normaal transport...

Naast de Walen had ik immers weer een leuk contact met een jonge Laotiaanse - Sao-die goed Engels Sprak. Zer liet me kennis maken met de locale - zeer grote - variant van radijs, en was tolk tss mij en de rest van de bus.



Si Phan Don heeft drie eilanden die voor toeristen toegankelijk zijn. Ik zat op de sang theaw - een soort truck voor passagiersvervoer- naar Don Kong en niet naar Don Det - 10 km zuidelijker gelegen. Ook hier was het leuk dat Sao me kon verder helpen. Er was immers een misverstand gebeurd aan de sang theaw halte, waardoor men me op het verkeerde voertuig had gezet... Ik kreeg een reductie van 10.000 kip, vermits ik niet tot het eindpunt mee diende te reizen.

Eenmaal aan de afslag naar Don Kong heeft de chauffeur geprobeerd een bromfiets te regelen om me alsnog 10 km verder zuidwaarts te brengen, maar die vroeg veel meer dan de verwachtte 10.000 kip die de chauffeur vooropstelde. De vriendelijke man zei dat het beter was om te wachten op de sang theaw die wel naar Don Det gaat. Gelukkig was er snel een bromfietsman die me aansprak en die ik kon overtuigen voor 10.000 kip het resterende traject af te leggen.

Sip Phan Don. Gelegen op de grens met Cambodja is de Mekong hier op zen breedste. Tijdens het regenseizoen tot 14 km...er bevinden zich hier dan ook talrijke bewoonde eilanden in de grootste rivier van Zuid-Oost Azië.

Don Det en Don Kon zijn er twee van, toegankelijk voor toerisme en verbonden via een brug, gebouwd door de Fransen tijdens het koloniale tijdperk. Verspreid rond Don Kon en Don Det liggen er talrijke watervallen en versnellingen, die bevaring onmogelijk maken. De Fransen, met het doel de Mekong een handelsroute China - Zuid Vietnam te maken, bouwden in het noordelijke deel van Don Det en op het Zuiderse punt van Don Konh een laad en los kade, verbonden via een spoorweg en spoorbrug over beide eilanden... het hele project is echter nooit rendabel geworden, en vandaag de dag zie je enkel de roeste sporen van het verleden.



Bij aankomst zocht ik samen met een Frans koppeltje, Jerome en Darco (jaja, een vrouw) een leuke bungalow met zicht op de rivier in Don Det.

De volgend dag ben ik per fiets Don Koh gaan verkennen. De mooie dorpjes, tempels en huizen langs de Mekong, de Somphamit watervallen die in een soort canyon door het landschap klieven, de loskades, treinen en andere sporen van het koloniaal verleden... genieten van de zonsondergang, terug bij de waterval, de zon op je gezicht, het woeste water, de Cambodjaanse heuvels op de achtergrond - machtig!









Onderwege heb is een flip flop gesneuveld - het koordje tss de tenen was afgebroken. Een euvel dat ik vrij snel wist te verhelpen: gaatje in de zool, koortje erdoor, gaatje in koordje, stokje door gaatje in koordje. Resultaat ; koordje terug "bevestigd" aan zool en flip flop terug draagbaar voor de rest van de dag.





De volgende dag heb ik zo goed als niets gedaan. Luieren, lezen, rondkijken voor een interessant aanbod voor een kayaktrip, maar dat is niets geworden vanwege overdreven duur -30 Euro is hier heel veel geld, en negotiëren was blb niet echt mogelijk. We hebben dan ook geen enkele kano zien varen, blb is dit aanbod geen succes...

Ook andere trips waren exuberant duur - Aziaten in toeristische gebieden verliezen soms de voeling met de realiteit, en vragen zeer veel geld - zeker als je weet dat het gemiddeld loon in Laos minder als 3 dollar per dag is. Bovendien zijn de Laotianen behoorlijk halsstarrig als het op negotiëren aankomt. Wsl denken ze dat het geld op onze rug groeit ;°)

s Avonds terug genoten van de spectaculaire zonsondergang.



De volgende dag ben ik dan ook vertrokken, richting Phnom Penh. Een deel van men bagage ophalen die ik daar achtergelaten heb alvorens het fietsavontuur in Vietnam.
De komende weken willen we iets sneller reizen, als alles goed gaat, ben ik vrij kort na Nieuwjaar in India...

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

vrijdag 27 november 2009

Vientiane (19 - 21 Nov 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive



Na een dagje Nong Khia zijn Franziska en ik doorgereisd naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Tot onze spijt konden we de Friendship bridge tussen Thailand en Laos niet te voet oversteken, en dus hielden we het op de bus...

Vientiane heeft iets magisch. Geen torenhoge flats of drukke verkeersaders zoals in pakweg Beijing. Geen gigantische shoppingmalls voor rijk vertier, maar ook geen slums en krotten zoals in Jakarta. Geen duizenden motorbikes zoals in Hanoi. Geen indrukwekkende toeristische toppers zoals in Bangkok. Geen hawkers en touts zoals in Phnom Phen. Geen Mc Donalds of KFC zoals in Kuala Lumpur (en de meeste andere grote steden).

Eigenlijk is er niets bijzonder. Gewoon een doorsnee, rustig stadje langs de Mekong. Toevallig de hoofdstad van Laos - geweldig!

Natuurlijk is er wel het een en ander te zien, zoals bijvoorbeeld Patuxia, de arc de thriomphe gebouwd met materialen die eigenlijk bestemd waren voor de aanleg van een luchthaven.



Bovendien enkele tempels; Wat Si Saket met 7000 B oeddha beeldjes en Haw Pha Kaew, een klein boeddhistisch museum. Daarnaast vond ik het Nationaal museum wel leuk, en in Pha That Luang pagode - het nationaal symbool van Laos - heb ik een klein uur gebabbeld met drie locale studenten. Een gesprek waarbij ik talrijke vragen over -het magische- Europa diende te beantwoorden...




Binnenkort, vanaf 9 december, zullen in Vientiane de 25e South East Asia games gehouden worden. Hoewel je daar in de stad eigenlijk op enkele banners en lichtreclames nauwelijks iets van merkt...

Daarnaast is het er Boedha park van Xieng Khuan, een eerste verwezenlijking van dezelfe kunstenaar die in Nongh Khia (Thailand) een gelijkaardig project heeft opgezet. Het park in Laos is van kleiner allure, maar eigenlijk mooier vanwege de natuurlijke setting naast de Mekong en het gebrek aan faciliteiten die in Thailand de kunst een beetje verarmen.

De eerste avond ben ik Edithe en Joyce, die mee waren op The Gibbon Experience, tegengekomen. We zijn hebben dan ook afgesproken om een keertje samen te gaan eten. Het is een gezellig etentje geworden bij een locale bbq stalletje naast de Mekong...



Het was een kort maar gezapig bezoek aan een pareltje van een hoofdstad...

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

Chiang Mai - Nong Khai (12 - 19 Nov 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Chiang Mai

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Nong Khia



Chiang Mai heb ik twee jaar geleden als deftig bezocht, tijdens men eerste trip naar Azië. Waarom dan terugkeren? Omdat ik verlekkerd ben op de Thaise keuken en een kookcursus Thais dringend van doen was...



Twee dagen uitgebreid "cursus" aan de Chiang Mai Thai Cookery School, telkens gevolgd door een deel praktisch deel koken. Dit alles onder begeleiding van een vermaard Thais kok; Sompon Nabnian en of zen assistenten. Geen saaie cursus, wel uitgebreide uitleg over ingrediënten en bereidingswijzen, gespekt met de nodige humor...



Bovendien er weer enkele leuke mensen ontmoet...12 schotels, waaronder het overgekende pad thai, enkele overheerlijke curies en desserts later, mocht ik blij vaststellen dat ik geen grammetje was toegekomen...

Daarnaast ben ik uitgebreid aan een luxueus zwembad gaan liggen om lekker te genieten van men nieuw aangeschafte boek : "Wild Swans ; Three daughters of China" van Jung Chang. Gekocht in Chiang Mai, en uitgelezen alvorens vertrek. Een absolute must voor wie meer wil weten over het China van de 20 e eeuw en een zeer uitgebreide weergave over het leven onder het regime van Mao... Zonder meer een absoluut literair hoogtepunt op deze reis.



Verder heb ik "1984" van George Orwell aangeschaft, en "The kite runner" van Khaled Hoeseini - dit alles om men bib wat te versterken, want boeken zijn niet overal te verkrijgen en reizen zonder leesvoer is toch minder leuk.

Ben ook enkele van de vele avondmarkten afgestrold, op jacht naar eventuele kerstcadeaus...De eerste avond samen met een toffe Zwitserse een heerlijke Koe Pannekoek gegeten, de avond nadien alleen op pad, kwam ik Alex - iemand van op de kookcursus - tegen.



Na 5 dagen verbleven te hebben in Chiang Mai scheidden onze wegen. Emma vertrok naar Pai, ikzelf naar Nong Khai, aan de Mekong en op de grens met Laos.

De reis heb ik ondernomen met een locale nachtbus. Onderwege heb ik gesproken met Rawirian, een kloeke 62 jarige Thaise onderwijzeres. Rawirian heeft me uitgebreid en fier verteld over haar drie kinderen en hun carrière; twee zonen, vliegtuig resp computer ingenieurs, en een dochter lerares. Bovendien hadden ze allen in het buitenland gestudeerd, en is ze zelf reeds enkele keren in de States en Australië geweest... Een interessante dame, en alweer een kijk op een aspect van het Thailand in de 21 e eeuw.

In Nong Khai ontmoette ik Franseska, een Duitse, met wie ik het dorp en het naburige Boeddha park heb bezocht. Dit vreemde park, van de , bevat talloze vreemde Hindu en Boedd histisch geïnspireerde beelden. Allen vervaardigd in beton - snel, makkelijk en goedkoop - dixit de reeds overleden kunstenaar.



Bovendien is er een tombe, eigenlijk meer een soort glazen stulp, waarin het lichaam
van Luang Pa Bunleua Sulilat zich bevind. Er is ook een kamer waarin talloze foto's van de man hangen, waarbij de ogen op een vreemde/grappige manier worden geaccentueerd. Dit alles geeft het geheel een soort sektarische indruk...



Bovendien bevindt er zich in Laos een gelijkaardig park, van de zelfde kunstenaar. Dit park is eigenlijk de voorganger van het park in Thailand. Luang Pa Bunleua Sulilat heeft Laos immers verlaten voor Thailand in 1978 toen de communisten aan de macht kwamen en Boeddhisme en kunst etc niet er gewenst waren.

De volgende dag zijn we doorgereisd naar Vientianne, de hoofdstad van Laos.

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Chiang Mai

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Nong Khia

Chiang Rai - Phayoa (10 - 12 Nov 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Chiang Rai

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Phayao

Na het oversteken van de grens met Thailand, viel ons meteen op hoe verschillend twee landen kunnen zijn. Dit ondanks de kleine Mekong afstand die hen scheidt.

In Chiang Khong veel auto's, supermarkten, moderniteit! In Huoay Xia gaat alles half zo snel, zijn er geen deftige winkels en zijn auto's toch een pak schaarser als aan de overkant. Zelfs in Luang Prabang (de tweede "stad" van Loas) vindt je met moeite een supermarkt - later zou blijken dat het in Vientianne, de hoofdstad, van hetzelfde laken een broek is.

We hebben in Chiang Khong vrijwel meteen de bus genomen naar Chiang Rai. Daar werden we geconfronteerd met typisch toerisme in Thailand alla 21e eeuw; veel oudere, Westerse mannen met jonge Thaise vrouwen, veel bars, muziek, commerce...

Ik heb dan maar Emma laten kennis maken met de excellente Thaise keuken. Nadien zijn we tijdig gaan slapen, nog vermoeid van ons avontuur in Laos.

De volgende dag zijn we, na een uitgebreid ontbtijt, per local bus naar de witte tempel - Wat Rong Khun - gegaan. Chiang Rai zelf kon ons niet erg bekoren, maar deze tempel, op weg naar Phayoa, is toch wel uniek.

Een stralend wit gebouw, dat eigenlijk nog in opbouw is. Dit alles onder begeleiding van een bekend Thais kunstenaar; Chalermchai Khositpipat .

Beelden zeggen meer dan woorden, ga dus effe langs bij de foto's...



In de tempel mogen geen foto's genomen worden. De muurschilderingen - enkel de noordkant is klaar - bevatten afbeeldingen van de aanslagen op de twin towers, terwijl de gebouwen omarmd worden door gigantische benzine pompen. Figuren van The Matrix en Star wars op een achtergrond van gigantische gedrochten die het kwade voorstellen... via de oost en west kant (schilderingen in productie) drijven talloze monniken via ruimteschepen naar een gigantische tekening van Boeddha...

Speciaal.

Buiten de tempel en zen werkplaatsen, is het een heel toeristische aangelegenheid. Maar op een zeer leuke manier. Alles is gratis - toegang, toiletten, water, exposities van de kunstenaar - en nergens zijn er opdringerige verkopers die je lastig vallen. Met als gevolg dat de omliggende restaurateurs goede zaken doen... een mooi voorbeeld van "anders omgaan met toerisme"

Na ons bezoek zijn we verder gereisd naar Phayoa. Gelegen aan een prachtig meer hebben de zonsondergang beleefd en werden we overal hartelijk begroet door de locals. Phayoa is nog niet erg gewend aan toerisme, en iedereen was super vriendelijk.



De volgende daghebben eerst ons haar laten knippen en zijn we per fiets de omgeving gaan verkennen. Het meer, enkele tempels, de rustige straten Emma heeft een band lek gereden, en dus kwamen er weer fietsmechaniciens aan te pas. Iets waar ik ondertss al gewend aan ben...

Na de middag zijn we doorgereisd naar Chiang Mai.

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Chiang Rai

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive – Phayao

Huoay Xia - The Gibbon Experience (05 - 10 Nov 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

De eerst dagen in Huoay Xia waren niet erg bijzonder. Het dorpje is een populaire grensovergang van/naar Noord Thailand, waarbij de Mekong de natuurlijke scheidingslijn vormt tussen de twee landen...

Ik ben naar deze plek afgereisd om deel te nemen aan 'The Gibbon Experience', een driedaagse avontuurlijke trektocht doorheen het Bokeo Nature Reserve (123.000 Hectare). Wegens hoogseizoen diende ik effe te wachten, en dus heb ik me rustig twee dagen in het dorp bezig gehouden.

Kijken naar de Laotianen die jeux de boules spelen - de nationale sport in Laos, als gevolg van hun Frans koloniaal verleden. Een spel waarbij de hele (mannelijke) goegemeente toekijkt of actief meedoet, met de nodige commentaren, slinkse pogingen tot spelvervalsing. Dit alles altijd met de nodige laconiteit. Aziatisch getrouw, wordt er gespeeld voor een weinig geld...



Kijken naar de slowboot die hier vertrekt voor een twee daagse trip naar Luang Prabang. Zeer blij dat ik andere plannen had. Laos, is net als vele landen in de regio pas geopend voor toerisme mid jaren 90, na de val van het communisme in de voormalige USSR. De eerste reizigers die het land bezochten via Huoay Xia kwamen terecht in een land dat zeer moeilijk bereisbaar was. Veel van het verkeer verliep dezer dagen per boot, wat toen veel sneller was als per land. Reizigers spraken locale handelaars aan om samen met de cargo per boot af te zakken richting Luang Prabang... Vandaag de dag zijn er reeds voldoende wegen van behoorlijke kwaliteit, waardoor het merendeel van het goederenverkeer nu via de weg verloopt. Goedkoper en sneller ..

Wat rest van de slowboot, is een toeristische miskleun. Overbepakte boten, met luxe zetels voor de mensen die dit wensen te betalen - deze luxe zetels zijn echter gericht naar het midden van de boot, dus met de rug naar het water, waardoor je dus eigenlijk niets ziet... al het avontuurlijke van voorheen - op stap met cargo, kip en varken op de Mekong, is dus verdwenen. Natuurlijk is er ondertss een inflatie van enkele honderden procenten. De handelaar van voorheen was blij wat extra te verdienen van de avontuurlijke reiziger. Vandaag zijn deze boten big business...Blij dat ik elders in Laos per boot heb gereisd.

Soit. Na twee dagen wachten konden we eigenlijk vertrekken voor onze Gibbon Experience. Na de veiligheidsinstructies reisden we met zen 13 af naar het natuurreservaat. Een drie uur durende tocht per terreinwagen over zeer bergachtig en zwaar terrein.

Eenmaal aangekomen in een dorp aan de rand van het natuurgebied, stond er ons nog een lichte trektocht van 1.5 uur te wachten om ons naar het "hart" van het natuurgebeid en het "base camp" te begeven. Daar aangekomen, verdeelden we ons in drie groepen en kregen dito slaapplaatsen - boomhutten - toegewezen. Bovendien kregen we ons rollend materiaal : klimgordels en "rollers" voor de talrijke ziplijnen die ons stonden te wachten.

Het unieke aan the gibbon experience is immers het feit dat je jezelf bijna permanent begeeft per ziplijn. In totaal bevinden er zich 80 ziplijnen in het Bokeo Nature Reserve. Slapen doe je in boomhutten, geconstrueerd in fantastisch hoge jungle bomen, op een hoogte van ongeveer 100 m...




Onze groep, Joyce (NL), Edith (NL), Amie (SE), Jonh (SE), Chantal (NL), Emma (Aus) en ikzelf bevonden ons in de eerste boomhut van het traject. Na het deponeren van onze spullen, zijn we onder begeleiding van onze twee gidsen Max en Nuon op verkenning gegaan in de directe omgeving van onze hut.



Een leuke ervaring, vol adrenaline kicks, met talrijke ziplijnen over jungle dalen met vistas over de einder. Zippen van en naar platformen in bomen, een beetje een Robbin Hood ervaring... Natuurlijk moesten we af en toe een eindje klimmen om ons naar de volgende zip te begeven, maar het hele project is zo opgezet dat dit eigenlijk nooit lang duurt.

Rond 16 uur waren we terug in onze boomhut, alwaar we ons installeerden voor de twee komende nachten en onze gidsen ons verlieten met de wijze woorden ; "You can go Zipping on your own, but be carefull".

Onze boomhut bestond uit drie niveaus en dito platformen. Bovenaan een slaapplatform voor twee personen, in het midden een leef - keuken platform en onderaan een slaapplatform voor 6 personen en een toilet - douche. Voorzien van stromend water vanuit een natuurlijke bron, via een netwerk van pompen en water reservoirs.



Moe van de adrenaline, en toch ook onder de indruk, besloten we het er niet op te wagen en zijn we gezellig in onze hut gebleven, wat op zich al zeer indrukwekkend is gezien de hoogte. Een half uurtje later arriveerde ons diner. Het hele project is zeer deftig opgezet. Naast de twee gidsen per boomhut, is er een hele background organisatie die de catering en de schoonmaak van de boomhutten voorziet .

Het was een gezellige avond bij kaarslicht, en al snel bleek dat het erg klickte in onze groep. Bovendien bevond er zich een klein katje in onze boomhut - wsl de rattenvanger van dienst - dat voor de nodige hilariteit zorgde.

Moe en tevree kropen we rond 22.30 u het bed in, hoog in de bomen, onder een prachtige sterrenhemel...Zonder meer een van de meest unieke/feeërieke locaties waar ik ooit een avond en nacht heb doorgebracht.

Het was echter een heftige nacht. De kat des boomhuttes bleek niet van rusig alooi. Rond 22.30 werden we gewekt door de kat die heen en weer liep en een tsjirpend geluid. De meisjes vreesden een rat, terwijl ik het op een vleermuis hield om de paniek wat te verzachten... van beiden echter geen spoor.

Na middernacht was het tsjirpen echter permanent en bevond zich duidelijk op het leef-keuken platform. Nadere inspectie van mijnentwege verduidelijkte dat het idd om een vleermuis ging. Miauw was er kennelijk in geslaagd batman te verwonden, en was nu vrolijk met het ongelukkige diertje aan het spinnen. Om onszelf toch een nachtrust te gunnen, heb ik de vleermuis over de reling gekieperd, de diepte in...
Ondertss riep Joyce iets over vleermuizen en Rabiës. Ik was sowieso niet van plan om het diertje vast te pakken, en vond redding door een boek als hulpmiddel te gebruiken...

De volgende ochtend was het vroeg corvee. 5.30 opgestaan en rond 6 zipten we met zen allen door de ochtend nevel. Op weg naar een plek waar de Gibbons zich vaak bevinden. s Morgens bied immers de beste kans om deze apen te zien... Hoewel je toch wel veel chance moet hebben, tot voor kort werd er immers duchtig gejaagd en ze zijn dus erg mensen schuw.

The Gibbon Experience is ongeveer 6 jaar geleden opgezet geweest,onder leiding van Animo, een Franse organisatie ter natuurbehoud. Met de inkomsten van The Gibbon Exp worden de verloren inkomsten van jacht en boomkap meer dan gecompenseerd. De mensen die er werken zijn alle locals, een incentive om verdere jacht en boomkap te weerhouden. Naast Gibbons bevinden er zich nog talrijke andere diersoorten - beren, vogels, jungle herten etc.

Grootste dreiging komt van China. De Chinezen bieden veel geld - honderden dollars per dier. Gibbons zijn er immers een lekkernij, gal van beren wordt beschouwd als zeer goed om een sterk en gezond leven te leiden... Zo zijn er talrijke 'onderdelen' van talrijke dieren die in China als zeer kostbaar worden beschouwd... dit alles ten ongunste van de ecosystemen in Laos, maar ook Vietnam, Thailand en Cambodja. Zeer wsl valt ook het natuurschoon van Myanmar ten prooi, alwaar de junta en China een zeer goede verstandhouding hebben.

Na het ontbijt, terug in onze boomhut, zijn we op dagtocht gegaan doorheen het hele gebied. In totaal hebben we ongeveer 25 verschillende ziplijnen genomen en hebben we twee andere boomhutten bezocht. Onderweg kregen we uitleg over de natuur en het reservaat van Max, een van onze gidsen.



De ziplijnen zijn allen tss 150 en 600 meter lang. Het merendeel ongeveer 300 tot 400 meter. De ziplijn van 600 m overspant een dal, waarbij de maximum hoogte die je overbrugt 260 meter is. Toch wel de absolute kick van de dag, hoewel de andere ziplijnen toch ook steeds een adembenemend spektakel met zich meebrachten...



In de late namiddag waren we terug in onze boomhut. Na enkele kaartspelletjes arriveerde het heerlijke diner, en gingen we weer een zomerse-avond-in-een-boomhut-op-100m tegemoet. Wat kan het leven toch hard zijn!

De volgend ochtend terug vroeg corvee. Nog een poging ondernomen om de vermaarde Gibbon te zien. Gezien hebben we hem niet, wel gehoord (zie filmpje)... toch wel een speciale ervaring...

Na het ontbijt nog wat zelfstandig rondgezipt en nog enkele foto's genomen van onze boomhut... rond de middag zijn we teruggekeerd naar het base camp, om ons rollend materiaal af te leveren en om verder af te zakken naar het dorp. Terug de jeep op richting Houay Xia.



Ondertussen hadden Emma en ik besloten om dezelfde dag nog door te reizen naar Chiang Rai - Thailand. Met nog twee dagen te goed op men visa was dit een goed idee -Houay Xia had ik immers al meer dan gezien...

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

donderdag 5 november 2009

Luang Nam Tha (01 - 04 Nov)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

Op de dag des dodenherdenking ben ik via Uodumxia naar Luang Nam Tha gereisd. Nam Tha, een naar mijn zinnen iets te druk bezocht dorpje in een mooi kader, is op zich niet zo bijzonder.

Heb er enkele leuke mensen ontmoet, waaronder Tessa en Ritsard uit Gent. Een leuke ontmoeting en een leuke dag samen gehad, alwaar we in België wel eens een vervolg aan zullen breien.





Verder heb ik er men money belt - een heuptasje dat je onder je broek verbergt voor je paspoort, je bankkaarten en je geld - laten herstellen. Naast de schoenmakers val ik nu dus ook de locale naaistielmannen en vrouwen lastig... een van de ritsen van het tasje had het begeven en diende te vervangen. Op de locale markt zou dit geen probleem mogen zijn. Er zijn altijd wel kraampjes waar vrouwen en of mannen naarstig met een stikmachine in de weer reparaties uitvoeren.

Toen ik aankwam, werd ik van het kastje naar de muur gestuurd. Het is toch wel een complex gemaakt tasje, en blb zag niemand het zitten om de rits te vervangen. Ik ging dus onverichterzake terug naar men hostel...

Vermits dit een zeer belangrijk onderdeel van men uitrusting is, en nee soms niet in men woordenboek staat, heb ik het hele zaakje zelf uiteengehaald, de kapotte ritsen - ondertss waren ze allebei stuk - verwijderd , en ben ik met de losse onderdelen teruggekeerd. Ter plekke heb ik de juiste ritsen uitgezocht en heb ik uitgebeeld met welke stappen alles terug in elkaar geflanst moest worden.



Iets meer dan een uurtje later, en welgeteld een euro 'armer', was het zaakje rond. Men tasje terug in orde, met twee gloednieuwe knalroze ritsen!

Heb ook een daguitstap met de bromfiets naar Muang Sing ondernomen. Muang Sing is een grensdorpje met China. De bestemming is niet zo bijzonder, maar de weg ernaartoe is adembenemend...



De gehuurde bromfiets was van Chinese makelij - god wat maken die mensen toch een rommel. 4000km op de teller en het licht en de toeter laten het afweten. Ergonomisch een miskleun van je welste met misplaatste kickstarter en achterrem, en ook de balans van het ding was om niet van te spreken... kortom, koop een Honda, Yamaha of een Mitsubishu, maar geen Chinese rommel !!!!



De volgende dag - vandaag dus - ben ik met de bus naar Huoay Xia gereisd.

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

woensdag 4 november 2009

Phongsali (23 - 31 Oct)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

Vanuit Luang Prabang ben ik in twee dagen, via Uodumxia, naar Phongsali gereisd.



In Uodumxia ben ik nogmaals - voor de 3e keer deze trip - een schoenmaker gaan opzoeken. Traditiegetrouw was er een stiksel van een Teva gelost... daar heb ik Evi en Thomas leren kennen. Een Italiaans koppeltje dat ook onderwege was naar Phongsali.



De dag nadien, na een busrit van 9 uren waarvan de helft over onverharde berg - hobbelwegen, arriveerden we in onze bestemming. Op de bus zaten naast Evi en Thomas ook Chris en Elsa - een koppeltje dat vroegtijdig op pensioen is gegaan om te gaan reizen...

Phongsali is een aanrader voor zen trekkings naar afgelegen dorpjes waar etnische groepen wonen. Na Sapa wilde ik eens kijken of er meer authentieke etnische oorden bestaan...

Weinig toeristen geraken zo ver - zijn bereid dergelijke busritten te doen. Er zijn bijgevolg bijna geen 'Falangs'en dus hangt er een rustig sfeertje. Geen opdringerig circus, geen massa hotels, gewoon een provinciaal dorpje op een bergtop...

Na de lange busreis wilden we eerst een break nemen alvorens een trekking te organiseren. De eerste volledige dag in Phongsali was dan ook een zeer luie zondag... tot men verbazing wilden de anderen plots niet meer op trekking. Meer nog, ze zouden de dag nadien reeds vertrekken, ondanks dat ze niets in Phongsali gezien hebben... Blb viel Phongsali hen tegen en was er te weinig te doen voor hen... Tja, het is dan ook idd geen typisch toeristen oord...





Gelukkig arriveerden er 4 nieuwe reizigers die wel een echte interesse in trekking toonden en besloot ik te blijven. De volgende dag ben ik dan ook tijdig opgestaan om alle nodige informatie ivm trekking te bekomen. Rond 11 u waren we met zen vijven ingeschreven voor een tweedaagse jungle - bergdorpen tocht...

Ben dan nog met Manu en Lan Cha een wandeling gaan doen in de omgeving van het dorp, opwarmen voor de dag nadien...



De volgende dag waren we vroeg paraat om de bus naar Buon Neua te nemen. alwaar onze gids ons zou opwachten.

Het was een mooie trekking, doorheen prachtige natuur en berglandschappen. Kort na de middag waren we in een eerste Akha dorp. Al snel bleek dat de meerderheid van het dorp niet aanwezig was van wege de rijstoogst. Het overige deel was zeer fotoschuw - je dient eerst vriendelijk te vragen of foto's nemen gepast is, en alle westerlingen werden steeds vriendelijk geweigerd....Enkel Lan Cha - van Indonesische origine - mocht uitgebreid foto's nemen, dewelke ik nog hoop te ontvangen.





S avonds, na het donker en na 9 uren onderweg, kwamen we in een ander afgelegen bergdorp toe. Geen auto's of bromfietsen, want er zijn enkel bergplaatsen om hier te geraken... Hier hebben we bij een Akha familie onderdak en eten verkregen.

De dag nadien tijdig op gestaan om de zonsopgang mee te maken. De Locals bleken al lang op de been - die staan op rond 3.30 u tijdens het oogstseizoen - en dus waren we alweer in een halfverlaten dorp...



Rond 8 u zijn we dan richting Buon Neua vertrokken, om de tocht af te ronden met een heerlijke lunch in het huis van onze gids. Nadien zouden we de bus nemen van 14, 15 of 16 u. Toen we rond 14.10 aan het busstation aankwamen, bleek dat er enkel een bus rond 16 is, die finaal rond 18 ter plekke was...

4 uur wachten vanwege misinformatie van onze gids - organisatoren...

Het ergste kwam echter nog, de dag na de trekking werden we een voor een ziek. Voedselvergiftiging, en zo heb ik 3 dagen in Phongsali in bed gelegen... Was blij dat ik de 1e november eindelijk kon vertrekken...

Al bij al was het een leuke trekking, met toch enkele serieuze kinderziekten. Ik weet nu wel welk merk wc papier in Laos van goede kwaliteit is, en welk niet...

F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

zondag 1 november 2009

Luang Prabang (17 - 22 Oct 09)

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive

Het waren rustige dagen in Luang Prabang.

Voet en body massages, fruitsmoothies, lekker eten, de stad bezoeken, zwemmen, leesvoer kopen (A thousend splendid suns - Khalid Khomeini), beetje internetten, over de marktjes strollen, gezellig op café gaan, lezen over Laos en men plannen opmaken...





Belangrijkste events waren het bezoek aan de Kuang Si watervallen. Deze feeërieke watervallen bevinden zich 34 km buiten Luang Prabang. Gebeten om te fietsen, ben ik samen met Mark s morgens vertrokken. Mark op een Mountain Bike, ik op een damesfiets met 1 versnelling...

Na 6 km, en de eerste serieuze helling, was er van Mark geen spoor meer. Na een half uur wachten besloot ik dan maar zonder hem door te rijden. Na twee uurtjes trappen was ik ter plekke. Bezweet, maar tevree dat de hellingen nog steeds geen probleem vormen...

De watervallen zelf zijn buitengewoon, als uit een sprookjesboek... bekijk de foto's zou ik zeggen, want dat zegt meer dan woorden. Bovendien kan je er zwemmen, wat ik dus uitgebreid gedaan heb.



Rond de middag kwam Mark toe. Die was terug naar Luang Prabang afgezakt en met een tuk tuk gekomen...

Kort na de middag ben ik terug naar Luang Prabang gefietst...

Het voelde terug gelijk in Vietnam, fietsen door de dorpjes, overal vriendelijke Savadies (hallo!) en vele locals die vriendelijk lachen. Met dien verschil dat er veel toeristen met airco busjes passeerden, op weg naar of van dezelfde watervallen. Tja, sommige mensen weten niet wat ze missen...

Ook het bezoek aan het Nationaal Museum vond ik een hoogtepunt in Luang Prabang. Dit museum is gevestigd in het vroegere koninklijk paleis, dat zich dus niet in Vientiane bevond.... een leuk en niet overdreven groot paleis dat toch een mooi beeld geeft over de hoe de blauwbloeden in Laos leefden. Spijtig genoeg mogen er geen foto's getrokken worden...De koloniaal aandoende vertrekken,de glasmozaïeken en de talrijke muurschilderingen, slaapvertrekken en cadeaus staan dus niet op gevoelige plaat...

Daarnaast was er het bezoek aan de talrijke tempels, waarbij de ontmoeting met een novice - Ngoi - me nog lang gaat bijblijven. Ngoi is novice aan de Xieng Thong tempel, de belangrijkste tempel in Luang Prabang , het Boeddhistisch en cultureel centrum van Laos.





De talrijke kloosters, die steeds bij een tempel horen, zijn overal druk bevolkt met novicen. Vaak jongens uit armere streken die hun jeugdige leven opofferen - geen alcohol, geen vriendin en zeker geen standaard jeugd -, maar zo wel de kans krijgen een deftige scholing te bekomen die ze anders niet kunnen veroorloven. Naast de obligate boeddisthische leer, is er tijd om andere cursussen te doorgronden...



Een van de vele novicen is dus Ngoi. Naast de uitleg over Xieng Thong en het novice schap, heeft Ngoi me veel verteld over zen persoonlijk ambities - Engels en Japans studeren, gids worden, iets meer van de wereld zien als enkel Luang Prabang en zen thuisdorp -, het leven in Laos etc etc...Bovendien stelde ie veel vragen over Europa, en dus was het ook voor hem interessant...

Een leuk weetje dat ie me verteld heeft is hoe een monnik van een novice te onderscheiden. Monniken dragen beide schouders bedekt, novicen slechts een. Bovendien zullen monniken hun bedelpot verbergen onder hun kleding tijdens de ochtendlijke bedelronde, terwijl de novicen dit niet doen.



Kortom, Luang Prabang is me wel bevallen, en ben er dus ook een tijdje gebleven...



F

Terug naar sitemap

Link naar fotoalbum op MSN Skydrive



My Travel weergeven op een grotere kaart