Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
De eerst dagen in Huoay Xia waren niet erg bijzonder. Het dorpje is een populaire grensovergang van/naar Noord Thailand, waarbij de Mekong de natuurlijke scheidingslijn vormt tussen de twee landen...
Ik ben naar deze plek afgereisd om deel te nemen aan 'The Gibbon Experience', een driedaagse avontuurlijke trektocht doorheen het Bokeo Nature Reserve (123.000 Hectare). Wegens hoogseizoen diende ik effe te wachten, en dus heb ik me rustig twee dagen in het dorp bezig gehouden.
Kijken naar de Laotianen die jeux de boules spelen - de nationale sport in Laos, als gevolg van hun Frans koloniaal verleden. Een spel waarbij de hele (mannelijke) goegemeente toekijkt of actief meedoet, met de nodige commentaren, slinkse pogingen tot spelvervalsing. Dit alles altijd met de nodige laconiteit. Aziatisch getrouw, wordt er gespeeld voor een weinig geld...
Kijken naar de slowboot die hier vertrekt voor een twee daagse trip naar Luang Prabang. Zeer blij dat ik andere plannen had. Laos, is net als vele landen in de regio pas geopend voor toerisme mid jaren 90, na de val van het communisme in de voormalige USSR. De eerste reizigers die het land bezochten via Huoay Xia kwamen terecht in een land dat zeer moeilijk bereisbaar was. Veel van het verkeer verliep dezer dagen per boot, wat toen veel sneller was als per land. Reizigers spraken locale handelaars aan om samen met de cargo per boot af te zakken richting Luang Prabang... Vandaag de dag zijn er reeds voldoende wegen van behoorlijke kwaliteit, waardoor het merendeel van het goederenverkeer nu via de weg verloopt. Goedkoper en sneller ..
Wat rest van de slowboot, is een toeristische miskleun. Overbepakte boten, met luxe zetels voor de mensen die dit wensen te betalen - deze luxe zetels zijn echter gericht naar het midden van de boot, dus met de rug naar het water, waardoor je dus eigenlijk niets ziet... al het avontuurlijke van voorheen - op stap met cargo, kip en varken op de Mekong, is dus verdwenen. Natuurlijk is er ondertss een inflatie van enkele honderden procenten. De handelaar van voorheen was blij wat extra te verdienen van de avontuurlijke reiziger. Vandaag zijn deze boten big business...Blij dat ik elders in Laos per boot heb gereisd.
Soit. Na twee dagen wachten konden we eigenlijk vertrekken voor onze Gibbon Experience. Na de veiligheidsinstructies reisden we met zen 13 af naar het natuurreservaat. Een drie uur durende tocht per terreinwagen over zeer bergachtig en zwaar terrein.
Eenmaal aangekomen in een dorp aan de rand van het natuurgebied, stond er ons nog een lichte trektocht van 1.5 uur te wachten om ons naar het "hart" van het natuurgebeid en het "base camp" te begeven. Daar aangekomen, verdeelden we ons in drie groepen en kregen dito slaapplaatsen - boomhutten - toegewezen. Bovendien kregen we ons rollend materiaal : klimgordels en "rollers" voor de talrijke ziplijnen die ons stonden te wachten.
Het unieke aan the gibbon experience is immers het feit dat je jezelf bijna permanent begeeft per ziplijn. In totaal bevinden er zich 80 ziplijnen in het Bokeo Nature Reserve. Slapen doe je in boomhutten, geconstrueerd in fantastisch hoge jungle bomen, op een hoogte van ongeveer 100 m...
Onze groep, Joyce (NL), Edith (NL), Amie (SE), Jonh (SE), Chantal (NL), Emma (Aus) en ikzelf bevonden ons in de eerste boomhut van het traject. Na het deponeren van onze spullen, zijn we onder begeleiding van onze twee gidsen Max en Nuon op verkenning gegaan in de directe omgeving van onze hut.
Een leuke ervaring, vol adrenaline kicks, met talrijke ziplijnen over jungle dalen met vistas over de einder. Zippen van en naar platformen in bomen, een beetje een Robbin Hood ervaring... Natuurlijk moesten we af en toe een eindje klimmen om ons naar de volgende zip te begeven, maar het hele project is zo opgezet dat dit eigenlijk nooit lang duurt.
Rond 16 uur waren we terug in onze boomhut, alwaar we ons installeerden voor de twee komende nachten en onze gidsen ons verlieten met de wijze woorden ; "You can go Zipping on your own, but be carefull".
Onze boomhut bestond uit drie niveaus en dito platformen. Bovenaan een slaapplatform voor twee personen, in het midden een leef - keuken platform en onderaan een slaapplatform voor 6 personen en een toilet - douche. Voorzien van stromend water vanuit een natuurlijke bron, via een netwerk van pompen en water reservoirs.
Moe van de adrenaline, en toch ook onder de indruk, besloten we het er niet op te wagen en zijn we gezellig in onze hut gebleven, wat op zich al zeer indrukwekkend is gezien de hoogte. Een half uurtje later arriveerde ons diner. Het hele project is zeer deftig opgezet. Naast de twee gidsen per boomhut, is er een hele background organisatie die de catering en de schoonmaak van de boomhutten voorziet .
Het was een gezellige avond bij kaarslicht, en al snel bleek dat het erg klickte in onze groep. Bovendien bevond er zich een klein katje in onze boomhut - wsl de rattenvanger van dienst - dat voor de nodige hilariteit zorgde.
Moe en tevree kropen we rond 22.30 u het bed in, hoog in de bomen, onder een prachtige sterrenhemel...Zonder meer een van de meest unieke/feeërieke locaties waar ik ooit een avond en nacht heb doorgebracht.
Het was echter een heftige nacht. De kat des boomhuttes bleek niet van rusig alooi. Rond 22.30 werden we gewekt door de kat die heen en weer liep en een tsjirpend geluid. De meisjes vreesden een rat, terwijl ik het op een vleermuis hield om de paniek wat te verzachten... van beiden echter geen spoor.
Na middernacht was het tsjirpen echter permanent en bevond zich duidelijk op het leef-keuken platform. Nadere inspectie van mijnentwege verduidelijkte dat het idd om een vleermuis ging. Miauw was er kennelijk in geslaagd batman te verwonden, en was nu vrolijk met het ongelukkige diertje aan het spinnen. Om onszelf toch een nachtrust te gunnen, heb ik de vleermuis over de reling gekieperd, de diepte in...
Ondertss riep Joyce iets over vleermuizen en Rabiës. Ik was sowieso niet van plan om het diertje vast te pakken, en vond redding door een boek als hulpmiddel te gebruiken...
De volgende ochtend was het vroeg corvee. 5.30 opgestaan en rond 6 zipten we met zen allen door de ochtend nevel. Op weg naar een plek waar de Gibbons zich vaak bevinden. s Morgens bied immers de beste kans om deze apen te zien... Hoewel je toch wel veel chance moet hebben, tot voor kort werd er immers duchtig gejaagd en ze zijn dus erg mensen schuw.
The Gibbon Experience is ongeveer 6 jaar geleden opgezet geweest,onder leiding van Animo, een Franse organisatie ter natuurbehoud. Met de inkomsten van The Gibbon Exp worden de verloren inkomsten van jacht en boomkap meer dan gecompenseerd. De mensen die er werken zijn alle locals, een incentive om verdere jacht en boomkap te weerhouden. Naast Gibbons bevinden er zich nog talrijke andere diersoorten - beren, vogels, jungle herten etc.
Grootste dreiging komt van China. De Chinezen bieden veel geld - honderden dollars per dier. Gibbons zijn er immers een lekkernij, gal van beren wordt beschouwd als zeer goed om een sterk en gezond leven te leiden... Zo zijn er talrijke 'onderdelen' van talrijke dieren die in China als zeer kostbaar worden beschouwd... dit alles ten ongunste van de ecosystemen in Laos, maar ook Vietnam, Thailand en Cambodja. Zeer wsl valt ook het natuurschoon van Myanmar ten prooi, alwaar de junta en China een zeer goede verstandhouding hebben.
Na het ontbijt, terug in onze boomhut, zijn we op dagtocht gegaan doorheen het hele gebied. In totaal hebben we ongeveer 25 verschillende ziplijnen genomen en hebben we twee andere boomhutten bezocht. Onderweg kregen we uitleg over de natuur en het reservaat van Max, een van onze gidsen.
De ziplijnen zijn allen tss 150 en 600 meter lang. Het merendeel ongeveer 300 tot 400 meter. De ziplijn van 600 m overspant een dal, waarbij de maximum hoogte die je overbrugt 260 meter is. Toch wel de absolute kick van de dag, hoewel de andere ziplijnen toch ook steeds een adembenemend spektakel met zich meebrachten...
In de late namiddag waren we terug in onze boomhut. Na enkele kaartspelletjes arriveerde het heerlijke diner, en gingen we weer een zomerse-avond-in-een-boomhut-op-100m tegemoet. Wat kan het leven toch hard zijn!
De volgend ochtend terug vroeg corvee. Nog een poging ondernomen om de vermaarde Gibbon te zien. Gezien hebben we hem niet, wel gehoord (zie filmpje)... toch wel een speciale ervaring...
Na het ontbijt nog wat zelfstandig rondgezipt en nog enkele foto's genomen van onze boomhut... rond de middag zijn we teruggekeerd naar het base camp, om ons rollend materiaal af te leveren en om verder af te zakken naar het dorp. Terug de jeep op richting Houay Xia.
Ondertussen hadden Emma en ik besloten om dezelfde dag nog door te reizen naar Chiang Rai - Thailand. Met nog twee dagen te goed op men visa was dit een goed idee -Houay Xia had ik immers al meer dan gezien...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Geen opmerkingen:
Een reactie posten