Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Na een 5 uur durende treinrit door het prachtige landschap van centraal Java, ben ik Zaterdag rond 15.30 u in Yogjakarta (Yogja) aangekomen.
Eenmaal uit de trein is het meteen duidelijk: hier is een toerist/blanke de normaalste zaak van de wereld. Yogja is dan ook de uitvalbasis om Prambanan en Borodubur te bezoeken, de twee grootsten tempels van het land.
Na vijf minuten stappen beland ik in men hostel, Setia Kawan, gelege in Gang II, een smal voetgangersstraatje vlak bij het station. Een erg gezellig verblijfplaatje, met gemeenschappelijke ruimtes, dakterras, en elke kamer is opgesmukt met een muurschildering van Bedhot (Indonesisch voor Creatief). Voor 6.5 euro, een deftig ontbijt en aparte badkamer inbegrepen, is het geen slechte deal.
Blb is het vandaag Chinese parade in de stad, vanwege het Chinese nieuwjaar, en dus trek ik er meteen op uit. Veel volk, voor toch een beetje een kitscherig schouwspel. Btw, het is het jaar van de os...
Nadien trek ik verder de stad in, en probeer ergens een rustig plekje te zoeken om te lezen wat Yogja zoal te bieden heeft. Ik plaats me tegenover het gouverneursgebouw, alwaar zich enkele banken onder bomen bevinden. Een vriendelijke man komt een babbeltje doen en probeert men vertrouwen te winnen - ik kom niets verkopen, ik wacht enkel op men vrouw die hier bij de gouverneur werkt.
Na heel wat vijven en zessen over de doe's en niet doe's in Yogja, komt de aap uit de mouw. Er is maar 'een echt Batik Art Center', dat toevallig enkel op zaterdag en donderdag open is. Als ie merkt dat ik niet meteen opsta om stante pede batik te gaan kopen, rond ie af, op zoek naar een volgend iemand...
Batik is dan ook, naast zilver, een van de locale producten van centraal Java - en dus Yogja. Batik is een bedrukte stof, in allerhande kleuren, motieven, tekeningen, ...
's Avonds rijdt ik met de Bedca naar Via Via, alwaar ik dineer met een ouder Belgisch koppel dat me vriendelijk uitnodigt aan hun tafel. Via Via is immers het enige restaurant dat enigszins volk trekt, de rest ligt er wat desolaat bij.
Nadien ga ik een pint drinken in Bin Tang, alwaar ik me bij Daniel, Sundana en Rando ( een Brit en 2 Indonesische studenten) aan tafel zet.
De dag nadien ga ik de stad verkennen. Al vrij snel leg ik contact met Marco en Anna, een Duits koppeltje en we besluiten samen de stad te verkennen. In de kraton, het paleis van de plaatselijke Sultan - die nog steeds enkele autonome bevoegdheden heeft- aanschouwen we het zondagse dansspektakel met traditionele Indonesische dans. (Naam om ingevuld te worden - LP)
Alweer worden we benaderd, deze keer blijken het Wayan Gulits te zijn die men wil verkopen. Deze uit lederhuid gekerfde poppen (2 dimensionaal) worden nog steeds gebruikt voor het traditionele poppentheater. Nadien gaan we samen lunchen, en blijkt dat Anna en Marco samen een consultancy bedrijf hebben in hernieuwbare energie, dat voor de Duitse regering projecten in ZO Azie opvolgt. Als sinologe en ingenieur, met een passie voor reizen, is hun verblijf in Yogja een intermezzo tss twee projecten in Jakarta.
Na het eten trekken we naar de vogeltjesmarkt. Spontaan begint iemand ons rond te gidsen. Hij neemt ons snel mee naar het waterpaleis,en begint lustig te vertellen over de Sultan zijn harem en zijn geheime gangen etc... volgens de Lonely Planet is dit (Kwatch)2 en dus weten we al waar de klok hangt. We laten rustig betijen, en eenmaal we aan zijn batik shop belanden is het weer van dat ; I help you, you help my family - cheap price, specially for you.
We leggen hem vriendelijk en beleefd uit dat ie direct zijn ware redenen moet kenbaar maken aan de toeristen, en verlaten het pand zonder iets te kopen. Hopelijk leren ze ooit bij...Me dunkt zien de mensen hier geen toeristen, maar wandelende Rupia...
s'Avonds trek ik nogmaals naar de Via Via, alwaar het lekker eten is. Ik leg al snel contact met een Frans meubelinkoper, en leer weer bij over wat dit land zoal aan mogelijkheden te bieden heeft...
De volgende (Ma 9/02) dag trok ik er alleen op uit naar Prambanan. De LP faalt, want kan de busterminal niet vinden. Locale mensen tonen me het busje dat ik dien te nemen. Voor 4000 Rupia (28 cent) vervolg ik men weg met een busje van bedenkelijk allooi. Geen dashboard, kijkgaten-wsl voor de plaatselijke wegeninspectie - een kluwen van draden... Onderwege stopt de man, en keert terug met een flesje 'brake fluid'. Gelukkig is het slechts 17 km....
Prambanan zelf was ok, maar ook niet om nu over naar huis te schrijven. Dus ga ik het toch kort doen : Prambanan is de grootste Hindoe tempel op Java. Wsl is het Hindoeïsme hier beland via de handel met de Indiërs, die reeds lang voor Portugal en Nederland de rijkdommen van Indonesië hadden ontdekt.
Vanwege restauratiewerken is het complex verre van toegankelijk en krijg je moeilijk een goed idee van het bouwwerk. Maar je blijft je toch afvragen hoe ze het klaar hebben gekregen iets zo imposants op te trekken.
Nadien ben ik op men ukkie naar een tempelcomplex in de buurt gewandeld - Plaosan. Een tocht door een mooi landschap, waarbij ik enkele dorpjes ben doorgewandeld.
Na het middagmaal, aan een warung (voedselkraam), ben ik teruggeslenterd en ben ik met een motortaxi naar de kraton van Pramabaran gereden. Hier viel, naast het panoramisch zicht op het dal van Pramabaran niet veel te beleven. Op dat koppeltje protserige Indonesiërs na...
Na gratis thee vroeg een van de kraton wachters of ik met een busje terug naar Pramabaran wou. Dat bleek ingehuurd door dat koppeltje waaraan ik me voordien een beetje geërgerd had. We legden snel contact, in perfect Engels, en zo ontmoette ik Kevin en Felicia - Neef en nicht.
Beiden hebben gestudeerd in het buitenland, VS en Japan, spreken goed Engels en zaten best wel goed in het vlees. Rijke mensen dus...Ze boden me aan om mee te rijden naar Yogja met hun taxi, die toch al betaald was. Al snel waren we op pad. Bleek dat we onderwege een Sheraton hotel passeerden, en dat Kevin daar een Collega kende, met wie hij ooit een bedrijfstraining had gevolgd.
10 minuten later zaten we in de lounge, op het 7e verdiep, met zicht op de tuinen en het zwebad aan ons drankje -traktatie van het huis- te sippen. Allen in ons vakantiepak, en dus lichtjes underdressed. Kevin en Felecia besloten snel dat ze hun laatste avond - van di op wo -in dit hotel zouden doorbrengen, en nodigden me uit om de volgende dag te komen zwemmen. In de taksi - het Indonesisch voor taxi - overlegden we verder en wisselden gsm nrs.
De volgende dag vroeg uit de veren om om 5 u naar Borodubur te vertrekken met een minibusje. Onderwege met een Spaans koppeltje van gedachten gewisseld. Borodubur is de grootste Boeddhistische tempel van Indonesië, en staat, net als Prambanan op de Unesco wereld erfgoedlijst.
Al snel was ik blij dat we reeds om zes uur binnen waren. Om half acht was de tempel al bedolven onder het volk - voornamelijk studenten die aangemaand worden om toeristen beleefd aan te spreken en hun enkele vragen te stellen - dit alles om hun Engels te praktiseren. Zoals steeds gepaard met de nodige foto´s en verlegen blikken.
Verscholen in een klein hoekje, was er ook nog het museum omtrent de restauratie van Borodubur. De tempel is immers vrij lang verlaten en verwaarloosd geworden. De conclusie is duidelijk; geen Nederlanders - geen Borodubur. Treffend is trouwens dat alle nieuwe infrastructuur, die men recent heeft bijgebouwd, al bijna meer aftands is dan de eigenlijke tempel. Volgens mij bestaat er gewoon geen Indonesisch woord voor "onderhoud".
Na de middag een nieuwe zwembroek gekocht, fiets gehuurd en richting Sheraton gereden. Tss de BMW en de taksi aan de security gepasseerd, en me geparkeerd op de daarvoor voorziene faciliteiten, wsl van het personeel ;)
Al snel kwamen Kevin en Felicia me breed lachend tegemoet.Ze waren net ingecheckt en inspecteerden uitgebreid de kamer. Het zwempartijtje was verfrissend, waarna we nog naar het binnenbad en de spa getrokken zijn.
Om beiden te bedanken voor hun gastvrijheid, heb ik hen getrakteerd op een drankje in de lounge. Nog wat gedachten gewisseld over Indonesië en zijn volk, en terug huiswaarts gereden...
Na de tocht huiswaarts, wou ik men fotobestanden op skydrive bijwerken. Tegen alle windows logica in, werkt dit dus anders. Als je een bestand selecteert en verwijderen kiest, dan verwijder je blb de ganse map, en niet het geselecteerde bestand... gevolg; al men foto´s tot en met Ciberon kwijt.
Nog enkele uren tevergeers proberen of ik dat kon ongedaan maken, niet dus. Balen! Bibi vrij slecht gezind gaan afkoelen in het stad, nog iets te eten en te drinken gekocht en gaan slapen. Ondertss realiseerde ik wel dat er erger dingen zijn dan enkele verloren foto's, dat zie je hier trouwens elke dag...
Vandaag een rustdag ingepland, en een trip van 3 dagen via Mount Bromo en het Ijeng Plateau geboekt, met eindpunt in Bali - een goeie deal...
Om 20 u nog naar een traditionele Wayan Gulit show gaan kijken. Dit is een traditioneel schaduwpoppenspel, waarin oude mythes worden doorgegeven. Je kan het schouwspel langs twee kanten bekijken
-voor het doek, waarbij je dus de schaduwen ziet van de twee dimensionale poppen die men uit leder kerft.
-achter het doek, waarbij je de poppenspeler (1 pers) en het orkest (16 pers) aan het werk ziet. Hier zie je ook meer van de kleuren van de poppen, maar toch is het schaduwspel leuker.
Na de 2u durende show, in het Indonesisch, bleven finaal nog vier personen over; drie Tsjechen en ik... en ook wij waren ondertss reeds afgeleid aan het babbelen over reiservaringen.
De tweelingbroers en hun oudere zus waren op weg richting Tsechië vanuit Australië, alwaar ze een jaar gestudeerd hebben. We hebben het vooral gehad over onderhandelingsstrategie-en tov de Indonesiërs. Ze hadden immers hard gewerkt in Australië om deze vakantie te kunnen veroorloven - vooral het meisje had een ongelofelijke drive, wat ik erg bewonder...
Nadien in een pub beland, waar ik een Spaans koppel vervoegde dat de dag voordien mee was naar Borodubur, alsook een Fransman en een Australische. Wat bleek, de Aussie was sinds haar aankomst in Bali met de fiets onderweg - met de backpack gewoon op het bagagerek geshord! Ongelofelijk, de afstanden en de bergpassen hier zijn geen klein bier... het was dan ook interessant om haar verhalen te aanhoren...
Eenmaal aangekomen aan men hostel, nog een uur zitten praten met de eigenaar, Bedhot (Indonesisch voor Creatief). Een enorm interessante kerel, die me weer iets heeft bijgebracht over de 'Indonesische way of life'... bovendien had ie reeds enkele jaren in Europa verbleven, vandaar zijn drive - naast het hostel, zijn schilderkunst, zijn internet cafe en het reisburo,had ie nog een restaurant-hoewel ie duidelijk Indonesië verkoos...
Na een boeiende dag het bed ingekropen, om me de dag nadien over te laten in de handen van het reisburo...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Joepie ik ben een blogvolger....
BeantwoordenVerwijderenxx Ma