Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Donderdag 12/02 bleek al snel dat de trip naar Bromo en Ejin anders zou uitdraaien dan ik verwachtte. Het was vrij kalm in Yogja, en hoopte dat er interessant volk mee zou zijn. Niet dus, althans op het eerste zicht - later zou blijken dat ik me vergiste.
Om 9.30 vertrokken we richting Bromo, een 10 u durende rit. Bibi had chance, want ik zat op de voorbank, naast de chauffeur en had dus veel plek.
Het was een dagje toeren, vol mooie landschappen, maar er is eigenlijk weinig gebeurd. De airco heeft het plots begeven, maar na een uurtje koekeloeren naar de voorbijgangers toen we wachten aan de garage, was ook dit euvel snel opgelost.(Voor de technisch geïnteresseerden; de aandrijfriem van de aircopomp was gebroken)
Men metgezellen bestonden uit een Canadees koppel, een Frans-Indonesische groep en een familie die huiswaarts keerde.
Na een rit die finaal 13 uur heeft geduurd, overstap etc incluis, kwamen we aan in onze hostel - Yochshi's, een Zwitserse skihut, maar dan in Indonesië. Nog snel een hap - essentieel! - en het bed in.
De volgende dag om vier uur s'morgens werden we opgewacht door de jeep die ons eerst naar het uitzichtpunt zou brengen om er de zonsopgang mee te maken, en nadien naar de voet van Mt Bromo. Het bleek al snel slecht weer te zijn, en er was op het uitzichtspunt niet zo veel te zien, behalve als je van mist, regen en gure windt houdt...Er waren echter veel jeeps van verschillende organisaties, en dus was er veel volk.
Ik zag iemand heen en weer huppelen en hoorde haar Nederlands praten, en zo leerde ik Claire kennen. Een Nederlandse schone - met prachtige,fonkelende ogen (gelijk die van Stijntje Caers, voor de mensen die hem kennen) en leuke kraaienpootjes als ze lacht - die op reis was met haar ma. We geraakten snel aan de praat en het uitzichtspunt was plots vergeten.
Claire heeft blijkbaar al heel wat van de wereld afgereisd, op haar allenen. Een tijdje geleden is ze echter met haar pa op pad gegaan, en nu was het de beurt aan haar ma - waarom niet, zou er ook niets mee inzitten dat men ouders onderwege effe langskwamen! Snel nog wat contactgegevens uitgewisseld, want de jeeps wachtten om richting Mt Bromo te rijden.
Aangekomen aan de voet van Mt Bromo werden we opgewacht door tientallen Indonesiërs die ons aanboden om met hun paard de klim - van nota bena slechts 1 km afstand - te overbruggen. Niet dus...
Onderwege kwam ik Claire en haar moeder tegen, die waren reeds aan het afdalen en en passant hebben ze me de geschiedenis verteld van de tempel die gelegen is aan de voet van de vulkaan.
Hier zou een welbepaald koppeltje lang geleden gebeden hebben om veel (25) kinderen te kunnen krijgen. Na vele jaren kinderloos, beloofden ze de goden van de vulkaan, dat indien 25 kinderen geboren zouden worden, er eentje geofferd zou worden. Als snel bleken de zaadcelletjes toch hun weg te vinden, en zodus werden er idd 25 kinderen geboren. Bovendien was het koppel zakelijk succesvol geworden, en heeft het een tempel gebouwd aan de voet van de vulkaan. Het jongste kind, een zoon, zou zichzelf aangeduid hebben om zich te offeren vanwege de goedheid van zijn ouders..
In 2009 resten van dit alles een tempel, alsook verkopers die je allerhande aanbieden om te offeren om zo de traditie van Mt Bromo in ere te houden - toevalligerwijze is het ook altijd een beetje duur ...
Na het oppikken van onze spullen in Yochis reden we terug richting een dorpje aan de voet van het Bromo natuurpark. Onderwege geraakte ik aan de spraak met een Frans-Nederlandse van Indonesische oorsprong. Alweer kwam ik veel te weten over de Indonesische gebruiken en hoe dat soms wringt met onze westerse cultuur. Alsook over haar leven in Indonesië, Nederland en nu Frankrijk.
Vermits ik de enige was die naar Ijen doorreisde, de overige reisden direct naar Bali, werd ik afgezet bij een lokaal reisagentschap dat voor het vervoer zou zorgen. Je staat er van versteld hoe de mensen hier alles regelen via 101 organisaties die elk een deel van het werk - en de koek - voor zich nemen. En toch verloopt alles behoorlijk vlot en is er veel onderling vertrouwen...
Na even wachten, werd ik opgepikt door een busje, en ik bleek de enige reiziger. Ferdy, een van de chauffeurs , sprak vlot Engels, en dus heb ik me niet verveeld.
Alweer prachtige landschappen, bovendien had ik de luxe dat ik af en toe de boel aan de kant kon laten zetten om een plaatje te schieten...
De trip was lang, en soms over behoorlijk hobbelige wegen, maar achter elke hoek school een nieuw landschap, een nieuwe verrassing...
Ijen plateau is omringd door een prachtige vallei waarin enkele Java koffie plantages zich bevinden, waaronder het bekende Arabica. Het hostel voor die nacht bleek dan ook gelegen in een koffiebranderij. Na een korte rondleiding in de fabriek en een kopi (Indonesisch voor koffie) , heb ik genoten van het zwembad - baantjes trekken - de warmwaterbron en leerde snel de ander gasten kennen. Naast een koppel uit Estland, waren er drie Duitsers...
Het avondmaal doorgebracht met de Duitsers, en dan het bed in, want de volgende dag stond het vertrek rond vijf 's morgens gepland. De Duitsers beslisten echter om pas om 8 uur te vertrekken - Mt Bromo was hen te mistig bevonden, en ze wilden dit niet nog eens meemaken.
De dag nadien was ik dus met het koppel uit Estland op stap. Onderwege naar de top van de vulkaan, kom je al snel de eerste sulfer verzamelaars tegen die hun lading naar de sulferstockage, beneden aan de voet van de berg, brengen. Deze mannen balanceren op hun schouder twee manden die hangen aan een staaf, gevuld met sulfer.
Sulfer ziet er een beetje uit gelijk gele isolatieplaten van in de bouw. Geconditioneerd als we zijn door deze 'wetenschap' (dom dus) denk je dus dat het een licht materiaal is en dat die manden niet zo veel wegen. Bovendien had ik toevallig die dag mijn tabel van Mendeljev niet op zak, anders had ik snel beter geweten...
De sulferverzamelaars hebben zo hun eigen systeem, waarbij ieder een bepaald stuk van het ganse traject voor zich neemt. Onderwege vind je af en toe manden die 'wachten' op het volgende stuk van het traject. Zowat iedere toerist zal die proberen torsen. Wederom, niet dus... de manden wegen dan ook minimaal 80 kilo (40 elk) De verzamelaars ontvangen 750 Rp per kilo, en verzamelen gemiddeld 160 kg per persoon per dag. Dit geeft een dagloon van 120 000 Rp, of 8 Euro.
Eenmaal aangekomen op de top van de vulkaan, zie je een grote krater, waaruit de sulferdampen je tegemoetkomen. De krater is echter immens groot, en herbergt, naast de actieve sulferbron, ook een gigantisch turquoise meer... prachtig... ronduit een van de mooiste natuurfenomenen die ik ooit in men leven heb gezien. Bovendien was het schitterend weer, en kwam al deze pracht mooi tot zijn recht.
Na een afdaling van ongeveer 15 minuten, bereik je de sulferbron. Onderwege vragen de arbeiders voor sigaretten, of bieden je hun diensten aan als gids. Vermits ik niet rook, en tot men spijt dus geen sigaretten bij had, heb ik me laten gidsen - het pad is dan ook stijl en glad, dus dat was zeker geen luxe. Beneden zie je het harde labeur; sulfer uithouwen, in manden of zakken proppen, het torsen...Bovendien hoor je af en toe enkele arbeiders zingen, en grappen en grollen ze onderling: respect, zonder meer....
Naast de sulferbron is er het prachtige meer... niet om in te zwemmen, want het water is toch een beetje zuur - ik vermoed dat er H2SO4 wordt gevormd.
Wederom was het dus een ervaring met een dubbel gevoel. De ongelofelijke natuurpracht van het woeste vulkaanlandschap is overweldigend. De armoede van de sulferverzamelaars is dat ook...Vooral het humane aspect zal me lang bijblijven. De foto´s spreken voor zich...
Terug beneden aangekomen, zijn we vertrokken richting Kepetang, alwaar ik de ferry + bus richting Denpassar - Bali- heb genomen. Ben meteen doorgereisd richting Ubud.
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Geen opmerkingen:
Een reactie posten