Terug naar sitemap Link naar fotoalbum op MSN Skydrive Eenmaal in Visakhapatnam was ik natuurlijk doodvermoeid van de vele busreizen. Twee dag en twee nachtbussen hadden hun tol geëisd. Bovendien had de rit Hyderabad 16 uur geduurd ipv de voorziene 10...
Vizakhapatnam, Vizak onder de locals omdat de naam voor de Indiërs wsl ook gewoon te lang is, is niet erg bijzonder. Ik besloot er wat te rusten om daags nadien af te reizen naar onze huisvriend Kalyan.Kalyan is een 34 jarige Indiër, hoofd van een locaal eerstelijnsziekenhuisje en is in mei 2008 voor een dikke week bij ons te gast geweest in het kader van een uitwisselingsprogramma.
Na het middagmaal besloot ik hem te telefoneren om men naderende komst te bevestigen. Hij was natuurlijk al wel op de hoogte dat ik in het land was, maar zen reactie was alsnog overweldigend. Op het ogenblik dat ik belde was ie met zen ouders op zoek naar een bruid voor zen jongere broer, Kishan - het merendeel van de huwlijken in India is nog steeds gearrangeerd. Hierbij spelen economische redenen, achtergrond en educatie een belangrijke rol. Officieel mogen kaste en dowry geen rol meer spelen en is het zelfs illegaal. In realiteit is zeker de dowry- het betalen van een soort bruidschat door de ouders van de
bruid nog zeer levendig in gebruik...Hij beloofde me echter dat ik door zen schoonbroer - de broer van zen vrouw - zou worden opgepikt en dat ie rond 20 uur in Vizak zou zijn.
Rond 18 uur werd ik dan ook verwelkomd door Prasavan. We zijn samen de avondlijke stad in getrokken, hebben wat gegeten en gedronken om de tijd te verdrijven. Ondertussen bleek dat Kalyan het niet zou maken voor middernacht. Zelf was ik echter meer dan vermoeid, en had last van opkomende krampen. Ik besloot om te gaan slapen, en had Kalyan per telefoon gevraagd om me de volgende dag op te pikken rond 9 uur in men hotel. Terug in men kamer waren de krampen en de diarree meer dan pijnlijk.
En plus kwam Kalyan rond 00.30 men kamer binnengestormd, vol enthousiasme en wilde plannen. Waarbij afspraak om 6 u 's morgens en voldoende rust voor mij als vrij conflicterend door men hoofd schemerden na zen vertrek.
Rond 8.30 kwam Kalyan eindelijk toe - ik was reeds lang terug in bed gekropen na da tik tss 6 en 6.30 te vergeefs had zitten wachten. Ik voelde me relatief beter en we besloten een licht onbijt te nemen en de stad te verkennen. We bezochten zen schoonouders en Parsavan en diens vrouw die inwonen, en daar ging het plots van kwaad naar erger.
Kalyan besloot eindelijk dat er niets anders opzat dan voldoende rusten en OSR drankjes - isotonische drankjes tegen uitdroging. Heel de familie in rep en roer vanwege men onwel zijn. Toen ook de drankjes niet werden verdragen, werd besloten om me aan het infuus te hangen. In alle zorg, werd ik tenslotte naar het naburige ziekenhuis gebracht om in een degelijk bed en in voldoende rust te men krampen te kunnen uitwerken. Bovendien werd een antibiotica kuur aangewend. Dit alles om me zo snel mogelijk terug op de been te krijgen.
Gegegeneerd dat het net nu moest gebeuren, en dat ik tot last zou zijn, kwam al snel de Indische filosofie boven; beter ziek zijn als je te gast bent bij je vriend dokter, dan als je alleen op stap ben en onbehulpzaam...Kalyan ondertss al zen vrienden dokters gaan optrommelen om zeker te zijn van de beste zorgen. Blb werken er enkele professoren en een collega van hem in dat privé ziekenhuis...
s Avonds is Sagar dan langsgekomen, de toenmalige groepsleider van het uitwisselingsprogramma, en hebben we uitgebreid gepraat over het bezoek aan België van de 5 Indiërs in 2008. Over men pa die hen vele hoeken van het land heeft laten zien, over Brugge en Brussel, het eten etc etc.
Tussen slaap en wakker zijn er dan nog enkele familieleden gepasseerd, maar daar herinner ik me niets van, behalve dat ze erg inzaten met men gezondheid. Kalyan is de eerste nacht bij me gebleven, om me telkens te helpen met het infuus etc als ik naar het klein kamertje moest. De volgende dag zat er niets anders op om verder te rusten. Vermoeidheid, gebrek aan eetlust en krampen kluisterden me aan men bed. Lange en interessante gesprekken over India, het leven en men reis werden gevoerd.
De dag erop werd ik 's morgens uit het ziekenhuis ontslagen. We zijn dan langsgegaan bij een dorpsgenoot van Kalyan, diens vrouw en dochtertje reeds 7 weken te bed lagen in hetzelfde hospitaal als gevolg van een ongeval - aangereden door een vrachtwagen...Nadien terug bij zen schoonmoeder en schoonzus langs, alwaar iedereen blij was dat ik aan betere hand was.
Al bij al was het toch een bijzondere ervaring waar ik positief op kan terugkijken. Na een bezoekje aan Sagars en diens vrouw - en een eerste notie van vast voedsel in 2dagen, zijn we de stad uitgereden richting Srikakulam.
Onderwege zijn we gestopt aan een kabellift richting Kailasagiri, een berg met enkele toeristische dingen die uitzicht over de stad biedt. Vervolgens zijn we doorgereden naar Rushikonda beach, om er een boottochtje te doen. Kalyan heeft me er een hoed gekocht, die me wonderwel behoorlijk past.
Na de lunch zijn we dan gestopt bij een oud en vervallen boeddhistisch complex op een heuvel, Thotlakonda genaamd. Na nog gestopt te zijn bij een studievriend van Kalyan, kwamen me na het vallen van het donker bij hem thuis aan.
Daar werd ik met een Hindoeïstische zegening onthaald -vandaar die rode vlek op men gezicht - en werd Kalyan bestormd door zen zoontje Kartec dat zen papa al enkele dagen onvoorzien had moeten missen.
Het onthaal van Kalyans familie - zen vrouw, zoontje, moeder en vader - was schitterend. Inwonen bij de ouders is in Azië meer dan gebruikelijk. Waar bij ons de zogenaamde kangeroowoning een vreemd concept is, is het hier de regel...Kalyans ouders begonnen een uitvoerige ondervraging over men huwelijksstatus.
Pa Noorthi spreekt Engels, maar is een zeer rustig en bezadigd man die pertinent kauwt op een mix van tabaksbladeren, betel noot en kalk, paan genaamd. Paan kauwen herleid je tanden tot rode pikkels, die bruin wegrotten, en een groot percentage van de mannen zijn er aan verslaafd. En mooie tanden zie je hier dus zelden...
Kalyans moeder is het Engels niet machtig, maar wilde toch de nodige vragen stellen. Deze vrouw spreekt echter meer met haar ogen dan met woorden en meteen voelde ik de oprechte warmte van het gezin. Na de maaltijd nog wat rondgekeken in het huis - enkele schitterende foto's aan de muren - en besloten tijdig te bed te gaan, daar er de volgende dag een druk programma op til stond.
Na een uitgebreid ontbijt van noodles, cornflakes, yoghurt en cake, vertrokken Kalyan en ik richting het hoofd van de eerstelijnsziekenhuizen in Srikakulam district -ook wel HDMC genoemd. Kalyans baas dus. De twee dagen die ik in het ziekenhuis had doorgebracht waren onverwachts, en dus wilde Kalyan het voorval gaan uitleggen.
Hij bleek nog niet op kantoor, en dus wilde Kalyan bij hem thuis langsgaan. Onderwege passeerden we zen wagen met chauffeur. Kalyan deed de man stoppen, en voor ik het wist toerde ik door de stad in een ronkende jeep, naast de chauffeur, Kalyans baas achterin. Eenmaal op kantoor, werden we ontvangen met koffie. Ondertss passeerde er een resum personeel en werden allerhande zaken afgehandeld. Tot er een of andere vrouw met een gevoelige zaak langskwam. Voor het oog van Jan en alleman - de HDMC is blijkbaar zo goed als constant in gezelschap van zen directe raadsleden, maar ook steeds andere mensen met wensen die gedwee rij vormen in zen bureau tot hun wensen worden gehoord- werd de vrouw afgestraft. Een uitvoerige discussie in Telugu doorspekt met sneren in het Engels ontpopte zich. Ik zat er bij en ik keek er naar. India achter de schermen...
Snel was alles in kannen en kruiken en dus was Kalyans afwezigheid was geen probleem, ook niet voor de volgende twee dagen. Blijkbaar hadden zowel de topfunctionaris als zen directe raadgevers op dezelfde universiteit gestudeerd als Kalyan. Het King George Ziekenhuis in Vizak, de top medische institutie van Andrah Pradesh. Toen dat probleem van de baan was, zijn we dan het municipaal ziekenhuis van Kalyan gaan bezoeken, en diens staf.
Nadien zijn we naar een bouwwerf gereden, enkele kilometers buiten de stad. Kalyan's vrouw zal in de toekomst een gasdistributiedepot aansturen onder franchise van Indian Oil. De nodige middelen en bouwwerken dienen door de franchisehouders voorzien te worden, en het depot is dus in aanbouw.
Vader Noorthi leidt de werf, samen met de locale dorpschef. Het land hebben ze via deze chef vrij gekregen en gekocht, na goedkeuring van het dorp. Pikkant detail is dat de zoon van de dorpschef het depot ter plekke zal leiden. Bovendien is het interessant te weten dat de arbeiders 3000 Rs per maand verdienen, of ongeveer 47 euro -minder dan 2 euro per dag!!!! Vervolgens zijn we richting een tempel gereden. Onderwege passeerden we een uitzinnige meute die op weg was om een geit te offeren. We stopten even aan een locale markt - spijtig genoeg was de batterij van men fototoetstel bijna leeg...
Na ons bezoek aan de Sri Mokhjlingem tempel zijn we naar een vogelreservaat gereden. Tilenijlipuram, een klein dorpje, wordt elk jaar gezegend met de komst van honderden pelikanen. Deze maken een tocht vanuit Rusland of Australië - naargelang je het vraagt aan Kalyan of diens vader... Wonderbaarlijk blijven de volgens binnen een bepaalde zone en zijn ze dus enkel hier te vinden. Talrijke onderzoeken door ornithologen hebben nog geen uitsluitsel gegeven waarom...
Na het oppikken van Pa Noorthi, zijn we huiswaarts gereden. We hebben men ouders gebeld per skype en zijn iets gaan drinken alvorens terug af te zakken voor het familie diner. Tijdens het familie diner heb ik vork en mes geweigerd en met men handen gegeten zoals de Indiërs. Dit tot groot plezier van Kalyans moeder. Bovendien begrepen ze men voorliefde voor sterk gekruid Indisch eten niet. Kalyans moeder besloot dat ik een Indische vrouw zoeken moest, en ter plekke blijven...
De volgend dag hebben we Kalyans zoontje naar school gebracht, is Kalyan met vrouw en moeder nog een kandidaat bruid gaan bezoeken - in gezelschap van een tussenpersoon die beide families kent... Iedereen dus mooi opgedost voor deze gelegenheid, perfect voor een familieportret als gevolg van men vertrek.
Kalyan, diens studievriend en ik trokken immers naar Araku Vally. Een gebied op 4 uur rijden van Srikakulam. Nog even de lunch langsbrengen - en toedienen bij zoonlief, en we waren op pad.
Na drie uur rijden zijn we gestopt aan het Tati Pudi reservoir.
Een kunstmatig meer voor bevloeiing van akkers in het droog seizoen. We hebben een boottochtje genomen om de hoek om de vallei te aanschouwen. Rond de avond waren we in Araku Valley en betrokken een bungalow.
De volgende ochtend vroeg uit de veren voor een ochtendlijke zwempartij en een goed ontbijt; Humpa - een soort rijstmix - en eieren. Vervolgens zijn we afgereisd naar het Hill Tribe museum - waar je traditioneel getrouw geen foto's mag nemen, zoals dikwijls in India. Buiten het gebouw hebben we met veel plezier onze boogschutterscapaciteiten getest...
Nadien zijn we naar een soort waterval - Chaparai gereden. Niet erg bijzonder, maar wel lekkere maïs. Tenslotte hebben we geluncht in een restaurant en de naburige Bora Bora caves bezocht. Een mooi spektakel van stalagmieten en stalagtieten.
Bedoeling was om rond 16 u de trein naar Visakhapatnam te nemen, een treinrit die vanwege zen panoramische aspecten tot een van de mooiste ritten in India zou behoren.
De trein had echter 3 uur vertraging, en dus heeft Kaylyan me gebracht. Ik werd immers door Sagar verwacht om een nacht bij hem door te brengen alvorens door te reizen.
Sagar was niet thuis toen ik toe kwam, en dus werd ik door de dochter binnen gelaten. We waren al snel bezig in een spelletje Wii - een computer console spel -, in het ruime en kraaknette appartement op de 7e verdiep van Seashell Enclave. Een vreemde, contrasterende ervaring, in een land waar 75 Procent van de landbouw leeft, er veel armoede heerst en veel kinderen op straat leven...
De volgende ochtend ben ik na het ontbijt naar de Simhachalam tempel gereden. Gelegen op een uurtje van de stad, op een heuveltop. Speciaal aan deze tempel is dat er een unieke verschijning van Vishnu te vinden is - alle Hindi goden kunnen immers in talloze verschijningen worden uitgebeeld. In dit geval betreft het Vischnu die wordt afgebeeld met een tijgerhoofd en klauwen- nergens anders in India te vinden en dus een pelgrimsoord voor velen.
De reden waarom Vishnu deze gedaante heeft aangenomen ligt in het verhaal van een machtig man die talrijke wensen van de goden had bekomen. Hij kon niet gedood worden door een dier of door een mens, niet met een wapen, en niet binnen noch buiten, noch tijdens de dag, noch tijdens de nacht. Op een bepaald ogenblik geraakte ie echter in ongenaade met Vishnu. Deze daalde af als mens met een tijgerhoofd - noch mens, noch dier -, die de man doodde op de deurstoep - noch binnen, noch buiten -, met zen klauwen - geen wapens - , tijdens valavond - noch dag, noch nacht.
Terug bij Sagar rond 13 uur maakte ik me klaar voor een Rajastaanse lunch. Sagar had immers besloten om me mee te nemen naar een feest ter gelegenheid van het einde van de vasten. We waren dan ook uitgenodigd op een feestje met talloze verschillende Rajastaanse gerechten en desserten... heerlijk...
Wat me bovendien opviel,was de informele scheiding tss mannen en vrouwen. De mannen waren voornamelijk te vinden rond de buffetten, terwijl de vrouwen zich voornamelijk ophielden aan het andere einde van de zaal...
Rond 15 u was het afgelopen. Voor het overige van de dag heb ik wat gerust, met Sagar nog een avondwandeling gedaan, om vervolgens de nachttrein richting Puri te nemen...
F
Terug naar sitemap Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
