Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Op 29 april was het tijd om terug alleen op pad te gaan. Het vooruitzicht Delhi te verlaten was een absolute zegening. Delhi is niet bepaald men favoriete stad; niets gaat vanzelf, altijd discussies over van alles en nog wat, zelfs het kopen van een blik cola is hier een geen sinecure...
Blij dus dat ik rond 7.30 u eindelijk in de trein richting Amritsar zat. Het was een iets luxueuzere trein dan gewoonlijk ; air conditioned en met voorziene maaltijden... Tja, overtime travel en weinig lust om de langere versie van 12 uur te kiezen ipv deze snelle trein van slechts 6 uur rijden...
Eenmaal aangekomen lunch gehad in een locaal restaurant dat eivol zat, en dus bij enkele sikhs aan tafel gaan zitten. Al snel deelden we al ons voedsel en waren we verwikkeld in een gesprek over wie we waren en wat we deden. Het bleken twee jonge beambten van de dienst belastingen, departement inning. Allebei ongetrouwd - geen wonder met dergelijk beroep!
Ze wisten te vertellen dat in India een jaarlijks loon tot 150 000 Rs onbelast blijft voor mannen, en 175 000 voor vrouwen. Dit komt overeen met ongeveer 2500 en 2900 Euro, op jaarbasis. Vanaf dan geld een tax rate van 10%, die progressief stijgt met het loon.
Vraag me af hoeveel mensen wel degelijk belastingen dienen te betalen, gezien vermits dit al erg hoge lonen zijn in dit India...
Nadien ben ik te voet Amritsar ingetrokken, op weg naar de Gouden Tempel. In het Guru Ram Das Niwas Guest House kan je immers gratis verblijven in een dormitory, vlak bij de ingang van de tempel.
Tot men spijt worden westerlingen gescheiden van de (andere) pelgrims, maar dat bleek louter uit veiligheidsoverwegingen te zijn. Tot spijt van de Sikh gemeenschap vindt er wel degelijk diefstal plaats binnen de muren van het complex. En ook de fysieke veiligheid is niet steeds gegarandeerd, iedereen kan vrij het complex in en uit lopen.
Amritsars Gouden Tempel is de Vaticaan/Mekka gelijke voor de Sikhs. Een pelgrimplaats die duizenden bezoekers ontvangt elke dag. Het spirituele hart voor duizenden Sikh aanhangers. Amritsar betekend immers "Poel van nectar der onsterfelijkheid".
Na een platte rust ben ik 's avonds de tempel ingetrokken, genietend van de zonsondergang en de rust na het drukke Delhi.
De volgende dag de stad ingetrokken om de nodige informatie omtrent busuren richting Dharmashalla te bekomen en een bezoek gebracht aan Jallianwala Bagh.
Vandaag de dag herbergt dit park een memorial ter nagedachtenis van de tientallen die hier genadeloos geslacht zijn door de Engelsen tijdens een geweldloze demonstratie voor Indias onafhankelijkheid.
Nadien met enkele andere gasten van het guest house naar de India - Pakistan grensceremonie afgezakt. In Atari vindt elke dag een uitgebreid ritueel plaats alvorens de grenspost wordt gesloten.
En we waren niet alleen. Honderden pelgrims - die nu toch in de buurt zijn -zakken dagelijks af om dit spektakel mee te maken. De speciaal gebouwde tribunes zaten dan ook vol enthousiaste Indiërs. Westerlingen, en Indiërs met een speciale uitnodiging, kregen bevoorrechte plaatsen - dit keer onder het mom dat we als buitenlanders eregasten zijn op dergelijk event.
Het ganse geheel werd in goede banen geleid door de grenspost ambtenaren die voor deze taak een specifieke klederdracht dragen.
Bovendien vermoed ik dat de jobdescriptie voor dergelijke functie er ongeveer zo moet uitzien;
1 - U beschikt over een groot postuur, 185 cm +
2 - U heeft een fors gebouwd postuur
3 - U heeft een zeer lange adem
4 - U kan onwaarschijnlijke snel lange en grote passen zetten
5 - U kan met de wreef van uw voet uw neus aanraken
Rond 17 u vatte werden Indische vlaggen bovengehaald en liepen enthousiastelingen op en neer richting de grens. Jong en oud, onder luid gejoel van de menigte.
Indische toeschouwster met plastic geweer van zoontje. Provocerend of onschuldig?
Ondertss was het opvallend stil en leeg op de tribunes van de Pakistan zijde - alwaar het vrijdagsgebed ( het belangrijkste van de week voor Moslims) wsl parten speelde in de opkomst.
Nadien volgde dan een danssessie - enkel vrouwen toegelaten. Een uitgelaten menigte, dansend op 100 meter van de dikke stalen poorten die beide landen scheiden, op de tonen van moderne Indische muziek. Op zen minst opzwepend te noemen.
Onderwijl was er al iets meer volk aan de overzijde. Daarop volgde dan de eigenlijke ceremonie, waarbij uitgebreid "Hindoesthan - Zindabad" en "Pakisthan - Zindabad" werd geroepen. Hindoesthan refereert in dit geval naar India alvorens de afscheiding van Pakisthan... op zen minst een provocatie.
Ondertss werden er door de opgedoste officials wedstrijdjes ademlengte gevoerd; aan weerszijde weerklonken lange "ooooooooooooooooohhhhhhhhhhs'. - vandaar jobvereiste nr 3.
Nadien werden allerhande rituele zaken uitgevoerd, waarbij de actoren hun benen zo hoog mogelijk in de lucht zwiepten en zeer snel vooruit schreidden. - jobvereisten 4 en 5
Het geheel dient om indrukwekkend over te komen aan de overkant - vandaar jobvereisten 1 en 2 (kiekeborst posturen niet welkom)
En in de marge van het geheel wordt de grens dan ook nog wel degelijk gesloten...
Al met al vond ik het een mooi spektakel. Het feit dat dergelijk ritueel plaats kan vinden tss de twee landen is zeker een teken van vriendschap ondanks de bijna pertinente conflicten tss de twee landen...
De volgende dag bleek er veel meer volk in de dormitory dan de avond voordien. Blb waren er enkele late gasten die zich met een matras op de grond hadden genesteld. Al snel geraakten we aan de praat en vormden we een leuk internationaal groepje. Nazaré (Fr), Stephen (D), Joao (Po), Nick (Us), Lisa (Uk) en ikzelf...
Met zen allen trokken we richting de gemeenschapskeuken voor het ontbijt. Naast een bijna 24/24 opererende tempel, heeft het complex ook een 24/24 gemeenschapskeuken. Alweer volledig gratis.
Dahl, Chapatie en rijst zijn de hoofdzaken op het menu... Na het ontbijt trokken we met zen allen de tempel in, alwaar we werden aangesproken door een vrijwilliger die ons wilde rondleiden.
Wat volgde was een vier uur durende, zeer grondige toer. Naast een inleiding tot het Sikhisme was er een uitgebreid bezoek aan de tempel en enkele plaatsen die nog niet open zijn voor het publiek - zoals de kelders en ondergrondse waterbron die worden gerestaureerd om als museum te dienen.
Hij vertelde ons over de 10 Guru's die het Sikhisme historisch hebben gevormd/aangepast en enkele van hun bekendste regels om een goed leven te leiden.
- U zal de tempel betreden met een volle maag is er een van, vandaar de gemeenschapskeuken - die je trouwens bij elke Sikh tempel overal ter wereld zou moeten vinden.
- Vrijheid en gelijkheid van elk menselijk wezen is ook een duidelijk standpunt, als reactie op het kastensysteem van het Hindoeïsme waaruit het is ontstaan. Bovendien heeft de Sikh gemeenschap geen geestelijke leiders, om elke vorm van rangorde te vermijden...
- Vrijheid van geloof is ook zeer sterk aanwezig, conversie met het zwaard is in tegenstrijd met de basisprincipes. Zelfs binnen de muren van de gouden tempel is iedereen vrij zen eigen geloof te belijden - als dat niet uniek is!
Naast de tempel hebben we uitgebreid bezoek gebracht aan de gemeenschapskeuken en diens werkplaatsen. De keuken kan per dag tot 100 000 maaltijden bereiden. Er zijn dan ook strikte regels om dit alles vlot en snel te laten verlopen...
Het was een zeer interessante rondleiding, die duidelijk enorme meerwaarde heeft gebracht aan dit bezoek.
In de gouden tempel zelf, gelegen in het hart van het meer - het meer gevuld met goddelijk nectar -, worden 24/24 teksten gezongen uit de heilige boeken, onder begeleiding van muziek. Op een rustige wijze weliswaar, waarbij het volume binnen de perken blijft en het complex een aangenaam oord blijft om te vertoeven.
Een ander aspect van het bezoek is er de pertinente aandacht van andere pelgrims. Onwaarschijnlijk is de dankbaarheid die talloze Sikhs komen betuigen omdat je hun tempel komt bezoeken - waarbij een handdruk en/of een foto telkens weer tot een stralende gezichten leidt.
Herman en Herman...
Ondanks deze aandacht is het een van de rustigste en zelfs spiritueelste plekken in India. De hospitaliteit en genereusiteit is zonder grenzen. De activiteit in de gemeenschapskeuken en het guesthouse, volledig gerund door vrijwilligers en pelgrims geeft het geheel iets magisch. Bovendien is het er immens proper, wat immers geld voor gans Amritsar - respect voor de natuur is recent opgenomen in de leer.
In de namiddag gingen de nieuwkomers richting de grens, en ben ik met Anna een koffie gaan drinken met chocoladegebak - een westers getint geschenkje aan mezelf. Nadien zijn we de tempel ingetrokken om de zonsondergang gade te slaan en met de pelgrims te praten...
De volgende dag zijn we dan met enkelen de keuken ingegaan om mee te helpen met de bereiding van maaltijden. Bovendien kwamen we onze gids van daags voordien tegen, die ons dit keer naar een uitzichtspunt heeft meegenomen hoog boven de tempel.
En zo zijn al gauw vier dagen gepasseerd en maakte eenieder zich klaar om zen reis verder te zetten... Elk zen eigen weg.
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Geen opmerkingen:
Een reactie posten