Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Vanuit Kolkata met de nachttrein naar Darjeeling, gekend voor zen prachtige uitzicht op de Himalaya's en zen thee.
Het was er echter mistig en dus was er van dat uitzicht weinig sprake.
Yannick, Marnix, Marie en Helene leerde ik de eerste dag kennen toen ze op zoek waren naar een hotel. Er waren toch enkele plekken vol, en men eigen stek vond ik meer dan goed... De volgende dag was er staking in Darjeeling en omstreken aangekondigt. De regio wil graag onafhankelijk worden van West Bengal - en een eigen staat vormen binnen India onder de vlag "Gorkha Land".
De meeste inwoners in dit gebied zijn dan ook van Tibetaanse en Nepalese origine, en voelen zich niet verwant met het beheer vanuit Kolkata. Bovendien is het een rijke regio die voornamelijk leeft van thee-export.
Ondanks de staking hebben we toch een leuke dag gehad met zen allen. De stad doorkruist, gekeken of de toy train - een van India's beroemdste treinritten - wel reed, maar dat bleek niet het geval. Vanwege het laagseizoen en de staking - blb is het in maart en april beter weer en is het zicht op de Himalaya een pak beter - is het ons dan ook niet gelukt om deze atractie te ondergaan. We heben dan maar een wandeling rondom de bergstad gemaakt, via het arboretum en het Tibetaanses vluchtelingen kamp.
's Avonds een leuk dobbelsteenspel gespeeld....
De volgende dag zijn we, na het beëindigen van de staking, via de zoo gegaan. De omstandigheden voor de beesten zijn er best wel OK, en de tijgers- het nationaal symbool voor India - zijn wel indrukwekkend.
Nadien zijn we via de Himalayan Mountaineering Institute gegaan om familie van een Nepalees in Frankrijk te bezoeken - een kennis van Marie. Deze instelling is blb opgericht door Tenzay Norgay, de sherpa die samen met Sir Hillary Edmund als eerste de Mount everest heeft beklommen in 1953.
In de vooravond zijn we richting Silgiri getrokken, alwaar onze wegen zich scheidden. Men Franse vrienden vlogen richting Delhi, ikzelf wilde de volgende dag naar Nepal - op ongeveer 30 km van Siligiri.
Dit bleek echter zonder de staking in Siligiri gerekend. Hier staken de mensen dan weer tegen de eisen voor een zelfstandig Gorkha Land. Gevolg, alle publiek en privaat betalend transport (Taxi, Tuk Tuk) geblokkeerd. Wou toch ten koste van alles India verlaten, want deze onaangekondigde staking kon nog lang duren.
Na wat marchanderen met de stakers kreeg ik het akkoord dat men me zou doorlaten - als buitenstaander voelde ik me gegijzeld, en bovendien had niemand me verwittigd...
Ik kreeg de stakers dan ook op men hand, en alzo begon de zoektocht naar een vervoersmiddel.
Enkele opportunisten wilden me een bromfietstaxi aanbieden, die ik na veel onderhandelen heb genomen voor 600 Rs - of 10 keer de prijs van de bus, o ongeveer 3 daglonen van een metser in India...afzetterij dus!
Onderwege - ongeveer 10 km voor men bestemming - werden we echter tegengehouden door een andere stakerspost. We hadden echter een verhaaltje klaar, alsof ik gratis werd weggebracht door de hoteleigenaar van de plek waar ik de nacht had doorgebracht.
De stakers herkenden de man echter en geloofden me niet. Ondertss kregen er enkele andere mensen rake klappen, en begon men me ook geld te vragen. Dit had niets meer met staken te maken, maar enkel met geldlust en gefrustreerde zielen.
Men bromfietschauffeur stelde voor terug te keren. Ik zocht een andere oplossing, en de stakers zeiden laconiek dat ik te voet verder kon... hetgeen ik promt heb gedaan. Tot immense verbazing van de stakers en de bromfietschauffeur die niet verder mocht. Ik hou er niet van de mensen me in de hoek proberen te drijven, en dus speelde ik de onverwachte kaart en was vrij van men belagers en men chauffeur - die onmogelijk geld kon eisen, want dan riskeerde ie rake klappen vanwege zen leugens...
Dit alles werd gadegeslagen door een bromfietser die alleen op pad was. 100 m voorbij de stakerspost kreeg ik dan ook een lift aangeboden door Jacob, een Indiër en christen die de staking - en de houding naar mij toe - zeer ongehoord vond.
Deze man bleek een ex leerkracht in een openbare school, die nu twee businesses runt en met dat geld een prive schooltje voor zeer arme kinderen openhoudt. Hij sprak overn zen diep christelijke overtuiging, over het helpen bestrijden van armoede en het nemen van verantwoordelijkheid - het schooltje is niet gratis - 20 Rs per maand -, want een geef/krijg cultuur vindt ie een totaal fout signal.
En zo kwam ik ten lange laatste weer op het juiste moment de juiste persoon tegen, heb ik een kop thee gedronken aan de grens met men redder in nood en ben ik vlot aan de grens toegekomen...
Aan de grenspost melde men me dat ik met men multiple entry visum zonder problemen terug in India binnenkon... ondertss is gebleken dat er evenveel meningen zijn als instanties, en heb ik toch al een speciale stempel moeten gaan halen om het zaakje in orde te krijgen... India stelt immers voorop dat reizigers 2 maanden buiten het land moeten blijven alvorens re-entry...de regels zijn echter zo onduidelijk opgesteld, dat niemand nog exact weet wat er gaande is... 't Is dan ook feest in de Indische ambassades...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Geen opmerkingen:
Een reactie posten