Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Na men bezoek aan Wuyuan en zen omgeving, besloot ik per bus naar Gui Lin te trekken. Een tocht van Wuyuan via Nanchang en Changsha, twee provinciesteden in China, die je eerder mijden wil vanwege de hoge mate aan onpersoonlijkheid, vervuiling en overbevolking.
Voornamelijk de tocht tss Wuyuan en Nanchang was van een speciaal allure. Een 4 uur durende tocht, waarvan het merendeel langs een van China's grootste meergebieden. In Europa zou dit gebied tot een of ander nationaal park uitgroeien. In China heeft men besloten er overal kris kras te bouwen. Alsof men de huize - lelijke, hoge gedrochten die dikwijls maar half klaar zijn - rondgezaaid heeft zoals rijst in de paddies... Verhoogde snelwegen en een massa aan hoogspanningsmasten vervolledigen het weinig idyllische plaatje...
Drie bussen later, en ongeveer 800 km later kwam ik rond 4 u 's nachts in Gui Lin toe. Geradbraakt besloot ik een hostel op te zoeken en te bekomen van de reis.
Gui Lin zelf heeft niet veel te bieden. Weerom een provinciestad zonder enige charme of wat dan ook. Hoewel men intussen vervloekte reisboek deze stad toch weet aan te prijzen. Als je torenhoge toegangsprijzen wil betalen, kan het mss de moeite zijn. Hoewel iedereen in het Flowers guest house unaniem was en me op voorhand had gewaarschuwd dat dit niet het geval was. Na bijna een maand in China geloof ik mensen op hun woord. Toerisme in China is kostelijk, en dikwijls zen geld niet waard.
Zo snel mogelijk naar Yangshou...
In het busstation probeerde iemand me een ticket te kopen zonder het loket te raadplegen. Ik wist dat de prijs aan het loket 15 zou zijn, maar was nieuwsgierig om te zien hoe fel men me wou overprijzen. Ik moest me zogenaamd haasten - hoewel er bussen zijn elke 15 minuten - en de prijs zou 50 zijn ... met alle Chinezen, maar niet met den deze. Bibi rustig richting loket...
Yanshou zelf is gelegen tss de brede Li, en charmante Yu rivieren, temidden een landshap van karstgebergten. Het dorp is super druk en toeristisch - weerom overal Chinese toerbustoeristen. Echt niet gezellig. 's Avonds een Oostenrijker leren kennen, met wie ik de volgende dag het binnen land ben ingetrokken. Ons doel was stonevillage, op ongeveer 30 km van Yangshou. Met de bromfiets via allerhande ongeasfalteerde paden trokken we er op uit. Onderwege de weg gevraagd aan jan en alleman.
Tot we op een gegeven moment een oude knar tegenkwamen die prompt een papier uit zen zak haalde met volgende tekst (vertaald uit het Engels) ; " Ik kan u gidsen, meerdere verlaten dorpen laten zien. De tocht duurt ongeveer 2 u. 100 Yuan'
Men Oostenrijkse reisgezel kon een beetje Chinees, en probeerde met hand en tand uit te leggen dat we geen gids wilden. Tevergeefs, we moesten een gids nemen volgens deze man. Toch al een beetje gekend met het land, wisten we echter dat dit een duidelijk geval van afzetterij was. De officiële instanties halen de grote middelen boven als het er op aankomt om iets toeristisch uit te buiten ; entrance gates, vingerafdruk herkenning, ... Deze man kon dus echt niet officieel zijn. Hij hield echter voet bij stuk en weerhield ons fysiek om hem te passeren zonder te betalen,
Na enig overleg besloten we om verder te rijden en een oplossing te zoeken. We parkeerden onze bromfiets een kleine kilometer verderop, en keerden te voet terug om vervolgens geruisloos langs hem heen te sluipen... volgens de Lonely Planet - een boek dat geschreven voor watjes - is het best een gids te nemen om iets van de stonevilage te vinden. Bleek totaal geen probleem, eenmaal voorbij de heuvel waren in een landschap van verlaten dalen waar we duidelijk de restanten terugvonden.
Na een wandeling van enkele uren, arriveerden we terug aan onze bromfiets. We besloten om verder landinwaarts te rijden om niet via dezelfde weg terug te moeten keren. Dit was echter zonder succes. Na enkele uren brommeren, en enkele steile hellingen en afdalingen later, hebben we voorraad en brandstof ingeslagen in een huisje naast de Li rivier en besloten we alsnog de weg terug te keren zoals we gekomen waren.
Terug op de hoofdweg, zijn we nog naar een ander rivierdorp gereden, maar daar was niet veel te beleven.
's Avonds nog langs men favoriete restaurant gepasseerd. Een typisch straatgeval, waar het super goedkoop maar vreselijk lekker eten is. Verwonderlijke blikken alom van Chinese toeristen, die verkiezen in netjes afgelijnde westers aandoende etablissementen te eten.
De volgende dag ben ik er op men alleenen op uit getrokken, met de fiets langs de Yu long rivier. Een riviergebied waar prachtige rijstpaddies en idyllische dorpjes omgeven zijn door het karstgebergte. Een fietsroute in de Lonely Planet uitgestippeld, zou zeer de moeite zijn...
Op een gegeven moment wou ik ergens de rivier over steken. Natuurlijk wilden de locals belachelijk hoge prijzen rekenen om met een bambooraft overgezet te worden. Een olijke hond kwam echter via een overlopende dam van de andere kant, en besloot dan maar zen voorbeeld te volgen...
Gepakt en gezakt met voldoende water, zwemgerief en een kaartje van de streek ben ik eropuit getrokken.Een goede kaart is niet aanwezig in China - er zijn steeds drie verschillende versies, met elk hun eigen benamingen voor eenzelfde plek.
's Middags lekker gegeten in een restaurant langs de oevers, om vervolgens men weg kwijt te geraken en twee uur te sukkelen over een afstand die ik (achteraf gezien) in 20 minuten had kunnen doen.
Eenmaal men bestemming bereikt, een oude brug over de Yu Long, heb ik me lekker in het water gesmeten.
Eenmaal terug in Yangshou, na een vermoeiende dag, bleek dat ik men reisgids was vergeten alwaar ik gezwommen had. Geen goesting om nogmaals 10 km terug te fietsen, snel een bromfietstaxi genomen en men gids gaan zoeken. Die was gelukkig nog ter plaatse...
De dag nadien ben ik er nogmaals met de fiets op uit getrokken. Ditmaal met een Slowaak die al drie jaar reist en werkt over gans de wereld. Doel was een thee plantage in het binnenland tss de Yu en Li rivier te bezoeken.
Alweer waren we na enkele minuten weg uit het toeristische gebeuren. De thee plantage bereikten we na 2.5 uur fietsen door een heuvelachtig landshap. Aangekomen bleek dat er theeplukkers aan het plukken waren.
Afhankelijk van de fase waarin theeblaadjes geplukt worden, spreken we van green of black thee. Early grey - de klassieke lipton - is van oudere theeblaadjes. Green thee is van jongere blaadjes. Daarenboven is er een verschil in het drogen, roosteren en fermenteren van de thee, die de theesmaak en kwaliteit mee zal bepalen...
Na ons bezoek aan de plantage, zijn we verder getrokken richting een dorp dat zich - net zoals enkele andere dorpen/steden in China - Shangri La noemt.
Shangri La is een hemelse plek, omschreven in Lost Horizon, een bestseller van James Hilton. Tengevolge zijn er in China veel dorpen die zich die naam aanmeten, louter om toeristen te lokken...
Aangekomen bij de enorme toegangspoort - een kolosaal en lelijk gebouw - bleek dat de er weer torenhoge prijzen werden gevraagd, voor iets wat weer op een toeristenval leek. We vonden een weg die naast het dorp leid, en konden zo een oordeel vellen of er al dan niets te zien was.
Ik vermoed dat het ooit iets mooi moet geweest zijn. Gelegen naast en op het meer, een houten paaldorp met veel charme. Mocht het niet zijn dat er geen ziel meer leeft, dat er een massa aan Chinezen rondliep en dat de toegangspoort zo massief is dat ie bijna alles overschaduwd. Dit laatste om het zicht van op de weg naar het dorp toe te beperken.
We besloten dan maar om verder te rijden, en te proberen een bamboo raft te regelen voor een deftige prijs om zo terug te keren naar Yangshou. Onze Slowaak was geïnformeerd over de normale prijzen voor een dergelijke raft, maar natuurlijkerwijs was de White skin taks (overprijzing voor Westerse toeristen) weer meer dan 200 procent - we zijn er ondertss aan gewend.
Onze Slowaak had zichzelf een maximum budget opgelegd, hetgeen we niet bereikten tijdens de onderhandelingen, en we zijn dan maar terug naar Yangshou gefietst. S avonds zijn we nog iets gaan eten, hebben we nog enkele Chinese meisjes gesproken, en ben ik tijdig het bed in gekropen om de volgende dag naar Ping An te vertrekken...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Geen opmerkingen:
Een reactie posten