Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Daocheng
Het grote avontuur door het westelijke deel van Sichuan province ving aan met een 13 uur, adembenemende bustocht van Zhongdian tot Daocheng. Een tocht doorheen de bergen, een helse hobbelweg vol bochten, stijgen en dalen, maar oh zo mooi... Amy heeft onderwege talloze foto's genomen, dewelke binnenkort hopelijk beschikbaar zullen zijn.
Onderwege was er oponthoud vanwege een bus die geblokkeerd was in de modder. Reizigers in de andere richting melden dat ze reeds anderhalf uur geblokkeerd waren. Gelukkig was de oplossing nabij en konden we snel verder.
Een andere tussen stop was aan een kleurrijk winkeltje, alwaar buiten een pooltafel stond. Vriendelijke en karaktervolle mensen alom...
En natuurlijk ligt er af en toe een steentje op de weg...
Na ons busavontuur arriveerden we behoorlijk laat in Daocheng. Ondertss was onze groep uitgebreid met Edward, een vijfde reiziger. Na een lekkere maaltijd zijn we nog naar de "hot springs" gereden voor een lekker stoombad.
Litang
De dag nadien hebben we beslist om meteen naar Litang door te rijden. Te veel regen in de lucht om het nationaal park van Yahdi te bezoeken... bovendien is het behoorlijk wat frisser in deze streek, gezien de hoogte van 3000 + meter waarin alles zich bevindt.
De tocht naar Litang was een onderneming op zich. We waren op voorhand geïnformeerd dat een busje 120 RMB moest kosten om het volledig af te huren. Tot onze spijt, hadden we onze hoteleigenaar laten weten dat we verder wilden reizen, en tijdens ons ontbijt in het dorp werd Suzy al belaagd door haar landgenoten om transport te regelen. 250 RMB voor een busje.
We wilden genieten van de rust, maar dit was zonder de opdringerige chauffeurs gerekend. Na het ontbijt, trokken we dan toch het dorp in om ons vervoer te regelen. We werden gevolgd door een bende chauffeurs dat het meer schoon was. Zeer tot de verontwaardiging van Suzy, die dit fenomeen als Chinese niet kent...
Na wat onderhandelen regelden we een busje voor 180 RMB. Niet echt groot, maar net comfortabel genoeg voor ons 5 en plus bagage. Bovendien betrof het slechts een rit van 3.5 uur . Eenmaal vertrokken reden we 500 meter, om nog twee extra klanten - vrienden van de chauffeurs en hun bagage - op te pikken. We besloten collectief dat dit niet kon en besloten het busje te verlaten. Suzy, ondertussen behoorlijk over stuur, heeft van haar tak gemaakt. Ik stond erbij en vond het wel grappig.
Natuurlijk werken als die gasten samen, en dus stond de prijs plots terug op 250...
We dachten dan maar de volgende ochtend zeer vroeg met het openbaar vervoer te vertrekken. Ondertss was er echter een chauffeur, die blb niet tot de bende behoorde, die -zeer discreet - toenadering zocht. Finaal zijn we kunnen vertrekken voor 200 RMB, zijn de eerlijke en vriendelijke mensen beloond geworden, en hebben we onze tocht alsnog kunnen verder zetten, zonder extra/ongewenste gasten.
Het was een leuke tocht, door alweer een zeer divers landschap. Valleien bezaaid met rotsen, meren, tempels, graslanden...een landschap welke ik in men leven nog nooit had gezien. Net als de dag voordien, was de reis op zich even leuk als de bestemming...
Aangekomen in Litang zijn we het stadje gaan verkennen. Meteen viel het op dat de mensen zeer vriendelijk van slag zijn en dat we welgekomen waren. Een verschil met Daocheng, waar de meute chauffeurs eerder bedreigend overkwam.
Litang is ee dorp vol wild uitziende tibetanen op moto's, met een pagode waarvan de gebedswielen draaiende worden gehouden door de talloze bidders, gezegend met een behoorlijk mooi Tibetaans klooster, en huizen in dito stijl. Het regende echter fel en lang, en van foto's is niet veel in huis gekomen.
Kanding
De dag nadien zijn we verder gereisd naar Kanding. Dit keer met het openbaar vervoer. Dit keer werd de groep van 5 echter gesplitst. De bustocht wordt elke dag ondernomen door 2 halfvolle bussen. Op het eerst onbegrijpelijk, maar na 12 uur hobbelen en bobbelen door het - alweer prachtige - landschap, bleek al snel waarom. Voornamelijk de achterste rijen in de bus zijn gewoonweg niet geschikt voor een tocht als deze. Je wordt letterlijk uit je stoel gekatapulteerd, zoals ik proefsgewijs heb ondervonden...
Chinese bouwwoede...ik verwacht veel leegstand de komende jaren...
Iedereen actief!?
In Kanding opteerden Jesse en Suzy voor een ander hotel. Amy, Edward en ik besloten samen een hotel te zoeken. Onderwegen ontmoetten we nog enkele andere reizigers, en snel waren we met zen 7.
's Avonds wilden Amy en Edward internetten, en ben ik met Philippa, Nico, Honorate en Jesse tibetaans gaan eten een zijn we een pint gaan pakken.
Tagong
We ontmoeten nog enkele andere reizigers, die wisten te zeggen dat Tagong zeer mooi was. Iedereen bekeek zen plannen, en al snel bleek dat die gelijk liepen. De dag nadien verliet ik dan ook Amy en Edward, die nog steeds leden aan een hoog internetbehoeftegehalte, en reisde met de rest richting Tagong.
U raad het, alweer een parel van een tocht door een wisselend en zeer mooi landschap vol gebedsvlaggen, weidse zichten, yaks en gerds. Bovendien hadden we een topchauffeur gevonden die af en toe off road ging, dwars door de velden, al zingend en met een grote glimlach... Sichuan is dan ook de absolute topper geweest tijdens men periode in China. Een beetje een eenzame topper, in een streek die eigenlijk niet tot China behoort...
Aangekomen in Tagong was het stralend weer. Het dorp is omgeven door heuvels, talloze tempels en bevolkt door schoon en vrij vriendelijk volk. We zijn de omgeving wat gaan verkennen, en genoten van een heerlijk terrasje in de zon.
Terug in ons guesthouse, kwam ik tot men grote verbazing Marie Christine Moreels, een ex collega van bij Accenture, tegen. Ze is samen met haar vriend, die voor Auchamp werkt, naar China verhuisd. Ze waren met nog twee andere koppels op stap, en we hebben er een gezellige avond van gemaakt... De volgende dag vlogen ze immers terug huiswaarts. - Bovendien ben ik nu weer ingelicht ivm het reilen en zeilen binnen Accenture ; blb is men voormalige afdeling ondertss van 58 naar ongeveer 30 medewerkers geëvolueerd. Via maatregelen allerhande. Blb is de crisis in Europa er nog niet op gebeterd...
Twee daagse paardentocht Tagong
De dag nadien zijn we met ons groepje van 4 tijdig opgestaan om de zonsopgang mee te maken. Dit was echter zonder de wolken gerekend. Tijdens het ontbijt bespraken we de optie om een tocht te paard te ondernemen. Een tocht van 1 dag.
Enkele andere gasten in het guesthouse, wisten ons echter snel te overtuigen om deel te nemen aan een tweedaagse tocht.
Gepakt en gezakt met eten voor 2 keer lunch en 1 keer ontbijt - diner en slaapplaats werd voorzien - wachten we op onze paarden. Traditiegetrouw deelt heel de gemeenschap mee, en dus kwamen de paarden van allerhande eigenaars.
Ik werd al snel een wit paard toegewezen, en eenmaal iedereen in het zadel zat, werden we -ruiter en paard- het dorp uitgeleid naar een veld waar onze gidsen ons opwachtten. Vermits men ruiterervaring tot op dat moment nihil was, was dit alvast een leuk begin.
Eenmaal de toch begon, en men paard losgelaten werd, ging het echter danig mis. Het beest vertrok in volle vaart, meteen naar galop. Schudden en draaien, en ik maar roepen en tieren... god, ik heb schrik gehad. Blb had ik een Black Stalion, vermomd als de oude, witte schimmel van Sinterklaas... En men mederuiters, die keken en waren gelukkig dat ze een kalm paard waren toebedeeld...
Na enkele pogingen zonder succes, men paard was niet te stuiten, besloot de gids men paard in het gelid te houden via een leidtouw. Zodoende heb ik de eerste uren van de tocht op een zeer onstuimig paard doorgebracht,in de nabijheid van een gids die geen woord Engels kon. Bovendien besloot het beest bij het passeren van een gracht te stuiteren en om me er even vakkundig af te wippen, gelukkig zonder gevolg.
Bovendien was de zitpositie van men benen verre van ideaal - de stijgbeugels waren te dicht bij het zadel, waardoor men benen in een slechte hoek gepositioneerd waren. De eerste uren te paard waren dan ook niet echt fenomenaal te noemen. Na de middaglunch, nabij een mooi dorpje, heb ik het paard van een van de gidsen toegewezen gekregen. Eindelijk kon het genieten beginnen!!!
Beelden zeggen meer dan woorden... Sjokkelend op een paard door de groene graslanden, besneeuwde bergtoppen in de verte, eindeloze verzichten... kortom, het was geweldig!!!!
s'Avonds kwamen we toe in een afgelegen dorpje. Bedoeling was om er bij de locale bevolking te overnachten. Bovendien zou er diner aanwezig zijn... Na enig wachten, werden we naar een verloederde woning geleid. Al snel bleek dat het een verlaten gebouw bleek te zijn. "Toevalligerwijs" was dit van een vriend van een van de gidsen, die nog toevalliger aanwezig was. Er waren 3.5 matrassen voor 7 mensen, en mss 5 dekens. Van eten was geen sprake.
Al snel ontstond er discussie. Enkelen onder ons spraken vlot Chinees, maar dat bleek niet veel te helpen vermits Tibetaans gans anders is. De eigenaar bleek echter wel Chinees te kunnen, weliswaar met veel (yak) haar op.
Uit het tumult bleek dat we vrij waren een beter plekje te zoeken, dat de mensen die normaal voor onderdak zorgen " naar de bergen waren getrokken", en zo veel meer. De sfeer in de groep zakte van euforisch tijdens de tocht, naar zeer gedwee. Een een lange nacht zonder veel slaap in een tochtig krot stond ons te wachten.
Ik besloot er op uit te trekken, en wilde op zen minst wat voedsel vinden. Elk dorp heeft toch ergens een winkeltje, hoopte ik. Ik passeerde een huis dat geleek op een hotel - paarden voor de deur, behoorlijk wat volk - en besloot het erop te wagen.
Met veel gebarentaal maakte ik de situatie duidelijk. De man begreep wat ik bedoelde en bracht me naar een andere woning. 10 minuutjes later stond ik in de knusse woonkamer van een Tibetaans gezin. 10 matrassen en dito dekens aanwezig.
Vol enthousiasme ging ik terug naar de rest van de groep. Die zaten letterlijk met de handen in het haar en de sfeer was ondertss intriest. Ik legde de situatie uit, en probeerde een Chinees sprekend medereiziger te overtuigen om me te vergezellen naar het andere huis. Ik wilde zeker zijn dat ik het goed begreep en dat we echt wel welkom waren. Het kostte enkele moeite, want velen geloofden niet in het plan en dachten dat we toch niets anders zouden vinden.
Al snel bleek dat ik het bij het juiste eind had. We waren welkom....Nog eens 15 minuten latere waren onze zaken aan het pakken, en verhuisden we. De gidsen en de huiseigenaar verstonden er niets van en keken vol verbazing toe.
Aangekomen in de nieuwe slaapplaats, was er snel terug een positieve sfeer. De eigenaar maakte yakboterthee en was super vriendelijk... Een uurtje late volgde een heerlijk avondmaal, en onze avond was gered...
Ondertss kwam de huiseigenaar van het afgewezen pand geld vragen voor "het stallen en grazen" van de paarden. Er was gezichtsverlies geleden, en dus moest dit geldelijk gecompenseerd worden. We weigerden te betalen. De paarden waren niet onze verantwoordelijkheid, de gidsen bepalen de slaapplaats, niet wij...
De volgende ochtend bezochten we de locale tempel - onbegrijpelijk hoe men op dergelijke afgelegen plekken zo veel mooie en grote boeddha beelden etc kan produceren. De graslanden zijn niet meteen met grote bomen bezaaid...
We keerden terug naar Tagong via een andere route, nogmaals een streling voor het oog door de groene vlaktes.
Blb liggen paarden me toch niet echt - of andersom - maar ook men tweede paard begon plots koppigheid te vertonen. Telkens ik wilde afstappen, begon het dier onrustig te doen, waardoor ik enkele keren nader kennis heb gemaakt met de grasbodem. Op het einde van de rit was er aan het dier geen houden meer aan. Het paard reed gewoon met mij op zen rug, van bijsturen of luisteren was geen sprake... blb wist het de weg, en verlangde het thuis te zijn...
Na de schitterende tocht ben ik nog effe Tagong doorgewandeld voor een finale impressie. 's Avonds zijn we gaan eten en de volgende dag splitsten onze wegen zich. Ik wilde naar Chengdu, de overigen gingen naar Litang, alwaar ik eerder was geweest.
Chengdu
"Huisje" van een wegenwerker - Kanding - Chengdu...
Wit marmer - Kanding - Chengdu
Bedoeling was om in Chengdu een nacht te blijven, om de dag nadien de trein naar Xi-an te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Treinticket gekocht om 10 u s morgens, en de trein zou vertrekken om 12.40 u dezelfde dag.
Aangekomen aan het station bleek dat er veel vertraging was, en dat ik om 21 u moest terugkomen. Men dag dan maar gevuld met een lange discussie met een Amerikaan die les heeft gegeven in China en wat internetten.
Om 21 u, bleek dat de trein zou vertrekken om 2 u s morgens... geen hond die snapt waarom men tickets verkoopt als er zo veel vertraging is...Chaos en veel, zeer veel volk in en rond het station.
Rond 21.30 u besloot ik me te laten terugbetalen door de Chinese spoorwegen en nog een nacht te blijven. Dit was zonder het hoogseizoen gerekend, en ik vond geen slaapplaats meer. Na veel gedoe ben ik finaal toch ergens in een hostel beland en ben ik de bar ingedoken. De volgende dag was ik meer dan behoorlijk ziek, en heb ik in bed doorgebracht. De dag nadien,om 19.20 u kon ik eindelijk vertrekken richting Xi-an en zen Terracotta leger...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Geen opmerkingen:
Een reactie posten