Black eyed peas – I got a feeling
Zaterdag 14 Mrt ben ik rond 10.30 in Jakarta aangekomen, na een relaxte vlucht met Air Asia vanuit Denpassar. Men bagage rolde als vierde op de band, en de goedkope bus richting Jakarta passeerde net toen ik de terminal uitkwam - bovendien was ze bijna vol, en moest er dus geen extra uur rondgetoerd worden tss de terminals voor voldoende passagiers... Om 11.30 was ik dan ook in men hostel in Jakarta...Life can be easy!
Een uurtje later werd ik opgepikt door Philippe Demeyere. Het was een leuk weerzien. We zijn samen heerlijk frisse groenten en pizza - met veel vlees- gaan eten voor lunch. Nadien zijn we gaan rondkuieren in enkele chique malls - that's the Jakarta way of living; uitgenomen de golfcourse, kan je in Jakarta buiten eigenlijk bitterweinig doen. In het weekend gaan de mensen in de malls hun vertier zoeken. Flaneren langs de vele winkels, iets eten of drinken op de food court - een van de verdiepen is telkens toegewijd aan restaurants etc...
Zo zijn we ook gepasseerd via het Pacific Place Jakarta . Tijdens men eerste bezoek was ik al onder de indruk van Plaza Indonesia, maar deze mall overtreft alle verbeelding.
Terug naar sitemap
Op de 7e verdieping vind je een enorme artificiële vijver, waarin 4 levensechte zeilboten zijn verwerkt, alsook een vuurtoren en een wolkenhemel - absurd gewoon. De rijke Indonesiërs kunnen daar dan op 'hun boot' van hun koffietje of the sippen - in een airconditioned omgeving, met luide muziek die overal overheerst, zonder golfslag natuurlijk, want dan zou je wel eens ziek kunnen worden...
Op het 9e vind je dan weer Kidzania Jakarta. Kinderen kunnen hier via een nagebouwde check in balie van Air Asia, en een securitie check, naar een levensgroot vliegtuig - ingebouwd in de mall- om vervolgens in Kidzania te landen - een film die men projecteert als de kinderen in het vliegtuig zitten. Kidzania is een ministad, incluis straten etc, die men voor de kinderen heeft ingericht. Deze kunnen er 'leren hoe het is verschillende beroepen uit te oefenen'.Tandarts, bakker, dokter, kapper, .... Als ze klaar zijn, moeten ze via een nagemaakt immigratiebureau terug naar Jakarta...Je houdt het niet voor mogelijk.
Nadien wou Philippe me Beach Side Luxury Club/Karoake tonen. In een onopvallend gebouw, op het 6e, baad je plots in een wereld vol luxe en weelde. Zware houten deuren, lederen zetels, sfeerverlichting en private kamers voor de karaoke...waar de vrouwen bij-inbegrepen zijn bij de prijs als je je "karaoke" kamer afhuurt...
Het was echter nog maar 16uur, namiddag dus, en we hebben gewoon gevraagd of we eens een kijkje mochten nemen We hebben, tot onze spijt, geen zang of andere delicten kunnen vaststellen...
Nadien zijn we gaan kijken of Stadium, de beruchtste club van de Jakarta, open was. Blb zijn de tijden veranderd, en is de club nu enkele open van Zaterdagavond tot maandag middag - een dagje minder als in de goede ouwe tijd, toen de techno hier 60 uur aan een stuk uit de luisprekers schalde... we namen voor om 's avonds terug te komen, maar dat was buiten de vrouwen gerekend, zou later blijken.
Terug in de normale namiddagsfeer van Jakarta city, zijn we de locale haven en het oud koloniale stadsdeel gaan bezoeken. Een stadsgedeelte met veel toeristisch potentieel, maar erg verloederd. Het behoeft geen betoog - Aziaten hebben geen oog voor het verleden en zen oude gebouwen - alles wat modern, high tech en nieuw is, is volgens hen de moeite waard...
Na een verfrissende douche en een kort dutje, zijn Philippe en ik richting een meer zuidelijk stadsgedeelte getrokken, om er Steak met frieten en sla te eten - en Mayo!
Een echte verjaardagsmaaltijd. Nog effe via een bruine kroeg gereden voor enkele biertjes - om vervolgens het nachtleven in te trekken. Philippe was met enkele vriendinnen in de Red Square club - een club voor het chique volk, een beetje verdoken in een van de malls. Aan de overkant was er een andere club, deze was eerder voor de rijke, trendy Jakartanen. De vrouwen bleven liever in Red Square - it was something about standing, niettegenstaande dit soort uitgaansleven enkel voor rijkeren bestemd is De clubs zijn hier dan ook qua interieur ultra modern - alweer op het absurde af - geen barokke en overweldigende kitsch, gelijk vele discotheken bij ons, maar pure en sobere luxe en extravagantie...
Het gevolg laat zich al raden. Erg veel sfeer was er niet, dansen is wsl - zoals in bepaalde disco's bij ons- niet cool ;)Rond een uur of vijf lag ik in men bed, moe en voldaan...
Op men verjaardag heb ik niet veels speciaals gedaan, behalve lang uitgeslapen en genoten van vele gelukswensen, wat toch altijd leuk is als je weer een jaartje ouder wordt...
De maandag nadien, 16 maart, ben ik met locaal transport richting Taham (park) Mini Indonesia gereden. Dit thema park, een 20 km buiten Jakarta, herbergt een soort bokrijkachtig overzicht van Indonesië, alsook allerhande musea rond welbepaalde thema's.
Het idee is als volgt; rond een vijver die eilandjes herbergt die tezamen de vorm van Indonesië hebben, is er voor elk van de provincies in Indonesië een paviljoen. Dit paviljoen is opgetrokken in de architecturale stijl van de provincie die er vertegenwoordigd wordt. Zodus kan elke provincie zich er voorstellen en promoten...
Vooral tijdens het weekend zouden er allerhande voorstellingen plaatsvinden, en zou er veel volk zijn. Op een maandag lag alles er een beetje desolaat bij - ook dit vehikel is als een megalomaan project neergepoot geweest, en moet zonder onderhoud de tand des tijd doorstaan - maar vond het toch een leuke dag om men tijd wat te doden.
's Avonds ben ik een Hollands - Columbiaans stel tegengekomen tijdens het diner in een van de warungs - eetstal op straat. Het was een gezellige avond waarbij ik veel verhelderende informatie heb verkregen ivm de United Nations.
F30
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Black eyed peas – I got a feeling
Geen opmerkingen:
Een reactie posten