Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Eric Clapton – Wonderful tonight
John Denver – Country roads
Zondag 1 maart zijn we met zen tienen (Emily (SE), Pranee (SE), Joana (SE) Pell (SE), Togi (DE), Manuella (DE), Rens (NL), Claudia (DE), Christian (DE)en ik (BE)) vanuit Sengiggi en Matamaram vertrokken voor een driedaagse boot trip met de Perama boot - het uistapje wordt aangeboden in de Perama kantoren onder de ietwat ridicule naam "Hunting Komodo By Camera".
Thomas, de jongeman die me de dag voordien het ticket had verkocht, bleek onze gids gedurende het ganse programma. Vergezeld van zijn gitaar en een kleine rugzak stapte ie de bus op - dat zag er veelbelovend uit.
Bij aanvang van de busrit door Lombok, op weg naar de Perama boot, hield hij geen seconde zijn mond; het ganse programma voor de komende drie dagen werd uitgebreid ten berde gebracht, alsmede een uitgebreide uitleg over alles wat we NIET in Lombok te zien kregen, maar zeker een andere keer zouden moeten doen...en als snel bleken velen onder ons zich wat ongemakkelijk te voelen - dit deed erg denken aan massatoerisme - ten onrechte, zou later blijken...
Na een stop in een van de vele pottenbakkersdorpen waarvoor Lombok bekend staat, zetten we onze trip verder. Alvorens aan boord te gaan, bezochten we de Perama scheepswerf, en ontmoetten we Mr Perama, oprichter en eigenaar van de gelijkaardige firma.
Er werd ons uitgebreid verteld over de Perama filosofie, over opleiden van mensen uit het platteland, over het creeeren van kansen voor de armen die bereid zijn te werken en te leren, over het geven en nemen van verantwoordelijkheden... Bovendien blijkt Perama over een uitgebreid pallet sociale werken te beschikken.
Het bleek zelfs dat Mr Perama en twee van zijn zes kinderen ons zouden vergezellen tijdens het eerste deel van de boottocht - een traditie, om het contact met de klant te behouden. Al snel bleek dat Mr Perama enige tijd in Europa had verbleven...
Eenmaal aan boord kregen we een uitgebreide en lekkere feestlunch - want het bleek dat onze trip de eerste was van 2009. December - Februari blijken niet geschikt om uit te varen, vanwege het slechte weer. Bovendien bleek de boot geschikt voor 30 toeristen + acht crewleden. Wij waren slechts met zen tien + acht crew, en konden dus uitgebreid genieten van voldoende ruimte...
Na een eerst tochtje van twee uren werden we op het Perama eiland gedropt. Een onbewoond eiland, met enkele hutjes en faciliteiten van de firma. Bedoeling was om er enkele uren te voetballen, snorkelen, kuieren, hangmatten, niks doen...alsook het planten van nieuw koraalrif.
Als avondmaal kregen we overheerlijke verse tonijn op de bbq. Onderwijl verzorgde de crew de achtergrond muziek men Indonesische gezangen. De crew was afkomstig uit alle windstreken van het land, en elkeen van hen was wildenthousiast om zen eigen streek te bezingen...
Het ijs bleek ondertss al wat gebroken, en Emily plachtte ook wat te zingen. Enige minuten later was het scoutsniveau ten top, uitgebreid zingen bij een kampvuur onder een schitterende sterrenhemel... meer moet dat niet zijn!
Rond 21.30 zetten we de tocht per boot verder. Nog wat nakeuvelen bij een fris pintje, en dan slapen op het binnendek, met het helse geronk van de motoren als monotone achtergrondmuziek.
De dag nadien bleken we ter hoogte van Santano eiland (Sumbawa) aangemeerd te zijn. We bezochten er het vulkanisch zoutwater meer, dat ontstaan zou zijn door een Tsunami ergens rond 1870. Die zou zo hoog geweest zijn, dat het water over de kraterwand golfde...Bovendien werd er gesnorkeld in zee...
Tijdens de boottochten over dag werd er uitgebreid gelezen, genikst, geslapen, maar ook gezongen door de liefhebbers - en dus veel gelachen. Een gitaar brengt makkelijk mooi weer...
In de vooravond aangemeerd aan een ander eiland om er op het strand wat rond te wandelen en om van de boot in het water te springen.
s'Avonds was er een schitterende sterrenhemel, een warme bries, en het zachte wiegen van de boot...
De dag nadien meerden we aan bij het Komodo National Park. Dit eiland staat bekend voor de Komodo Dragon - een uit de kluiten gewassen varaan die enkel op deze archipellen te bewonderen valt. Onder begeleiding van een ietwat vreemde gids, trokken we het eiland in om enkele exemplaren te bewonderen. Bovendien werden we vergast op Kaketoes en ander moois.
Onze laatste stop, alvorens richting Luanbajo (Flores) te varen, was Red Sand Beach. Net het hoekje om van het Komodo National park, ligt een prachtig, verlaten wit-rood strand en een mooi rif om enkele uren te snorkelen.
Tegen 16 u kwamen we aan te Luanbajo, en werden verzocht rond 18.30 terug te zijn voor het afscheidsfeestje. Ondertss was er natuurlijk een vriendengroep ontstaan, en keken we blij uit naar deze laatste knaller.
De mensen die de terugtocht niet zouden ondernemen (oa ik), zochten accommodatie en verfristen zich om de avond uitgerust in te zetten. Emily, Pranee en Joana zouden meteen met de boot terugkeren.
Het feestje was naar believen, bovendien kwamen er gasten toe die de terugtocht - slechts een nacht en twee dagen- zouden bevaren. De nieuwkomers wisten zich gemakkelijk in de groep te nesten - en al weer werd er gezongen, gedanst en gedronken...
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Eric Clapton – Wonderful tonight
John Denver – Country roads
Geen opmerkingen:
Een reactie posten