Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Kinderen voor kinderen – Op een onbewoond eiland
Eindelijk kon ik Claudia en Christian overtuigen om de "Chicken Bus" te nemen richting Moni, en dus geen privé vervoer te charteren. Ook al zou het me meer kosten, ook al is het mss een hel voor je gestel, de openbare bus is een must in landen als deze.
Na een onverhoopt mooie tocht, doorheen het alweer prachtige landschap van midden Flores - rokende vulkanen, verre einders, zee, bergen - kwamen we in Moni aan.
We regelden het vervoer voor het bezoek aan Kelimutu - one way ticket to the moon - afzakken zouden we te voet. De dag was nog maar aan de noen, en dus besloten we er nog effe opuit te trekken en te baden in de plaatselijke waterval.
s Avonds in een lokaal restaurantje Moni cake gaan eten. 's Middags was al gebleken dat men vanwege het laagseizoen erg weinig in stock had, en dus was de werkelijke keuze veel beperkter dan het aanbod op de menukaart. De Moni cake was echter zo lekker - op basis van aardappelen, iets wat je hier niet zo dikwijls op je bord krijgt- dat we meteen onze bestelling voor de dag nadien maakten.
Bovendien waren we ondertss vervoegd door Bali en Nora, een Hongaars koppel dat we in Bajawa ook al hadden gezien. Tja, er waren er zo weinig van ons, dat we elkaar logischer wijze steeds terug tegen kwamen aan de toeristische toppers...
De volgende dag vervoegden we de haan in zijn kraaien, en trokken rond zes uur richting Kelimutu National Park. Dit nationaal park herbergt drie vulkanische kratermeren die erg uitgesproken kleuren hebben. Doorheen de jaren wijzigen deze kleuren zich echter, ten gevolge van allerhande chemische reacties. Alweer een van de vele mooie natuurwonderen die Indonesië rijk is.
Rond 9.30 u besloten we af te dalen. Een lange en soms moeizame tocht, die eindigde aan de monding van de verfrissende waterval in Moni. s Avonds werd er terug Moni cake gegeten, en namen we afscheid van Andreas en Denise, die richting Oost Timor zouden verder reizen.
Eenmaal in bed, weerklonk muziek en feestgeluid. Ik besloot een kijkje te gaan nemen, en belande op een feestje in het dorp Moni, ten behoeve van het afstuderen van een dochter van de clanleider. Ik bekeek het gebeuren van op afstand, maar werd al snel gevraagd om binnen te komen.
Na een kwartiertje keuvelen met de enkele mensen die het Engels vaardig waren, braken er echter gevechten uit - Mannen en te veel drank, een gekend syndroom. Ik feliciteerde het feestvarken, bedankte voor de hospitaliteit en besloot het feest te verlaten.
Christian, Claudia en ikzelf vervolgden daags nadien onze weg richting Maumere. We kropen nogmaals op de Chicken bus (naast een kieken, waren er ook zakken rijst, wortels, maïs, rijst), die dit keer tegen een slakkengangetje zijn weg vervolgde. Het ding was dan ook behoorlijk geladen op het dak, en de chauffeurs was zich ter dege bewust van de risico's dat dat meebrengt.
Bedoeling was om in Maumere men vliegtuigticket richting Denpassar te regelen, en nadien samen naar Sunset cottages, 25 km buiten de stad, door te reizen.
In Maumere werden we letterlijk bestormd door Indonesiërs die ons in hun bemo wilden vervoeren. Toen liep het mis. Prijs en plaats afgesproken - eenmaal vertrokken, bleek dat de chauffeur niet wist waar ie ons moest afzetten. Na wat heen en weer geklets, wat gewijs in de LP, werden we afgezet op een verkeerde plek, helemaal aan het andere eind van de stad...
Vermits ik nog dat vliegtuigticket moest boeken,en dus in de stad moest zijn, liep ons originele idee van hoe we Maumere gingen doorkruisen, danig in de war. We besloten dat ik men zaken zou regelen, en dat Christian en Claudia de bagage ter plekke zouden brengen. Gepakt met enkel men kleine rugzak, heb ik de stad doorkuist en al men boodschappen gedaan met een Jecko (een motorrijder, die je tegen betaling door de stad loodst en wacht waar nodig als je iets moet regelen).
Nadien heb ik hem gevraagd om me meteen naar Sunset Cottages te brengen. Daar aangekomen, bleken Claudia en Christian nog niet aangekomen... een vreemde verrassing. Bali en Nora waren echter wel te plekke...
Na een kwartiertje kwamen het Duitse koppel de oprit opgestesseld, met hun tong tss hun benen, moe en volledig onder de indruk van hun reis - blb had hun bemo (een busje) 1.5 uur rond het bemo station gereden in afwachting van klanten. Bovendien hadden ze hun reis ettelijke keren aangevangen, om dan alsnog terug te keren ... begrijpelijk waren ze een beetje minder gezind - maar toch blij dat we er eindelijk waren.
De 11 e was een rust dag. Lekker niksen, kuieren tss de bungalow en het strand, een boek lezen, iets eten, iets drinken. Ondertss was het wel opgevallen dat sunset cottages iets gezelligs had; geen elektriciteit overdag, de helft van het menu niet voorradig, op een af gerij om toch dat water te gaan halen - maar dan maar 1 flesje kopen, en geen voorraad aanleggen natuurlijk. Zeer Indonesisch - vandaag is vandaag, morgen is morgen. We stonden er bij, we keken er naar, en we konden er sympathiek mee lachen.
Gisteren, 12 maart, hebben we met zen vijven - Bali, Nora, Christian, Claudia en ik- een boot gehuurd om te gaan snorkelen en om wat te gaan strandjutten. Het was een heerlijke, rustige dag. Een ganse zee voor ons alleen, azuurblauw water, verlaten stranden, kleurijke vissen, en behoorlijk verzonken in men boek - dat ik s' avonds uitgelezen heb.
Topper van de dag waren de dolfijnen die onderwege goeie dag kwamen zeggen - prachtige dieren, zo sierlijk, en oh zo dichtbij in het heldere water...
Vandaag ben ik vroeg opgestaan, en heb het vliegtuig vanuit Maumere naar Denpassar genomen. Het was een typische dag om enkele zaken op orde te zetten en om oa men blog aan te vullen. Morgen vervolg ik men weg naar Jakarta - terug een vroege ochtendvlucht.
F
Terug naar sitemap
Link naar fotoalbum op MSN Skydrive
Kinderen voor kinderen – Op een onbewoond eiland
Geen opmerkingen:
Een reactie posten